null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Met grote stappen loopt Bart de keuken uit”

Anne-Wil gaat twee dagen per week voor kleindochter Titia zorgen om haar dochter Manon te helpen, maar dat valt niet bij iedereen in goede aarde.

Anne-Wil

Donderdag

Is het normaal dat een oma een beetje zenuwachtig is als haar kleinkind een nachtje komt logeren? Om tot rust te komen werkt Manon een maand niet en is Titia twee dagen per week bij Han en mij. Met twee dagen minder naar de oppasmoeder zijn ze ook financieel een beetje geholpen. Ze moeten niet alleen tijdelijk het inkomen van Manon missen, ook met Boys werk als personal trainer gaat het sinds de coronamaatregelen niet echt geweldig. Voor het eerst realiseer ik me hoe onzeker het bestaan van zzp’ers kan zijn.

In de logeerkamer moet een ledikantje komen en iets dat als commode kan dienen. Volgende week begint mijn nieuwe loopbaan als kinderoppas. Ik verheug me erop, ondanks de zenuwen.

Zaterdag

Bart heeft geen goed humeur, ik zie het aan zijn gezicht. Zoals vaker staat hij onverwacht op de stoep. Meestal betekent dat een gezellig uurtje met koffie aan de keukentafel, maar dat zit er nu niet in, vermoed ik. “Koffie?” vraag ik. “Ja, oké”, antwoordt hij. Hij loopt naar het raam in de keuken. Met zijn handen in zijn zakken kijkt hij naar buiten. Zijn bozige schouders doen me denken aan de verongelijkte puber van lang geleden, die echt niets had gedaan om dat strafwerk te verdienen.

Ik zucht. Hij draait zich om. “Ik hoor dat je op Titia gaat passen.” Ik zet de bekers koffie op tafel en ga zitten. “Inderdaad. Manon heeft een burn-out, ze werkt komende maand niet om tot rust te komen.” Bart gaat zitten. “Tjonge, die zus van mij heeft het maar zwaar. Robbert de deur uit, Willeke ook meestal niet thuis, blijft er een baby over om voor te zorgen. Hoe zwaar kun je het hebben?” Ik voel dat ik nijdig word. “Waar slaat dit op, Bart? Denk je dat ze voor haar plezier een burn-out heeft?”

“Heb je weleens aan ons gedacht? Wij hebben drie kinderen in huis, mam. Drie!” Zijn stem slaat over. “Wij kunnen ons geen burn-out veroorloven! Gelukkig heeft Engelien een baan, maar ik heb de afgelopen twee jaar nauwelijks werk gehad. Engelien ervaart het als een enorme druk dat het van haar afhangt dat we een veilig dak boven ons hoofd hebben en niet met z’n vijven onder een brug hoeven te slapen. Wíj vallen liever niemand lastig met onze zorgen. Maar als we dan horen dat jij twee dagen per week hier oppasoma gaat zitten zijn voor Titia, dan... dan...”

“Waarom vragen jullie het dan niet, als jullie hulp nodig hebben?” Mijn stem trilt. “Ach mam, dat kan ik ook omdraaien: waarom komt het niet in jou op dat het voor ons ook veel is? Scholen die dan weer open zijn, dan weer dicht, en nooit weten welk probleem er nu weer moet worden opgelost. Maar toch bedankt hoor, voor je medeleven.” Met grote stappen loopt hij de keuken uit. Als ik de voordeur hoor dichtvallen, rollen de tranen over mijn wangen.

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. Meer lezen? Dat kan hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden