Dagboek van Maud: “Ik zie dat het toneelspel is, alsof alles wat John doet en zegt in een script staat” Beeld Libelle
Dagboek van Maud: “Ik zie dat het toneelspel is, alsof alles wat John doet en zegt in een script staat”Beeld Libelle

PREMIUMDagboek van Maud

Dagboek van Maud: “Ik zie dat het toneelspel is, alsof alles wat John doet en zegt in een script staat”

Maud probeert het gevoel van familie en gezelligheid in huis te halen.

Elle van RijnLibelle

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Op Eerste Kerstdag is het gezellig druk bij ons. Met mijn zus en haar meiden, met Suus en Dave, die ik ook nog heb gevraagd, en met Julian en Rosa – die ineens met een vriendje kwam aanzetten. John lijkt als een negatief geladen deeltje door de ruimte te zweven, niet in staat andere stofjes aan zich te binden. Zelfs niet als hij er per ongeluk tegenaan botst en eigenlijk niks anders hoeft te doen dan vasthouden. Ook al doet hij zijn best te socializen met grapjes, vragen, behulpzaamheid en anekdotes, ik zie dat het toneelspel is. Alsof alles wat hij doet en zegt in een script staat. Ik weet dat hij niet anders kan. Spontaniteit is hem vreemd en alle sociale gedragingen heeft hij afgekeken. Dit moet doodvermoeiend zijn voor hem. Maar ook voor mij is het best uitputtend, omdat ik door hem in een soort compensatiestand schiet.

Ik sta in de keuken stokbrood te snijden als mijn zus bij me komt staan. “Best gek zo zonder mama, hè”, zegt ze. Van tevoren dacht ik dat ik haar zou missen, maar in mijn hoofd ben ik nu vooral met John bezig. “Ach, ze was er eigenlijk al een paar jaar niet meer echt bij”, zeg ik gelaten. “Vind je het gezellig?”, vraag ik haar. “Heel gezellig”, zegt ze gemeend. “Leuk ook om te zien hoe goed Nout en John met elkaar kunnen opschieten.”

Met het verschil dat Nout zijn ontspannenheid niet speelt, denk ik bij mezelf. “Hoe was het bij zijn familie? Daar was je gisteren, toch?” “Nou, dat was me een partij leuk!”, zegt ze alsof ze op die vraag had gewacht. “Zijn familie is heel…” Juliet zoekt naar een woord. “Maf! Zijn vader houdt bijvoorbeeld heel erg van de DDR en heeft alles uit die periode verzameld en er een klein museum van gemaakt.” “Klinkt niet per se leuk, de DDR”, zeg ik. “Dat denk je, maar hij kan er zo gepassioneerd over praten. Hij heeft zelfs zo’n autootje uit die tijd, een Trabant, die hij helemaal heeft opgeknapt. Hij heeft ons meegenomen voor een ritje. En zijn moeder kan heel goed zingen. Beetje hippieliedjes van Bob Dylan en Boudewijn de Groot, maar het klinkt echt goed. En dan heb je nog zijn zus, die óók een relatie heeft met een jongen die tien jaar jonger is dan zij.”

Juliet bedoelt net als zij en Nout. “Samen gaan ze verkleed als game-figuren naar van die events. En Nouts broer damt op heel hoog niveau.” “Dus eigenlijk zijn het allemaal nerds”, zeg ik. Juliet kijkt me verbaasd aan en barst dan in lachen uit. “Je hebt gelijk! En jij, hebben jullie het leuk zo met zijn tweeën?”

Dat laatste woord benadrukt precies wat níet zo leuk is: dat we altijd met z’n tweeën zijn. Ondanks mijn pogingen om John bij mijn sociale leven te betrekken en samen vrienden te maken, zijn we meestal samen. Ook Koen en Loretta hebben na onze afspraak geen moeite meer gedaan om ons nog eens uit te nodigen. Ik ben bang dat ons kringetje steeds kleiner wordt. Ik hoop maar dat morgen verschil gaat maken, als we bij zijn vrienden gaan eten. Vrienden die ik nooit zie.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden