null Beeld

PREMIUM

Femke: “Blij zijn met de plek waar je gaat sterven, het raakt me diep”

Femke Sterken

Femke is bij haar doodzieke vriendin die te horen krijgt of ze naar het hospice mag.

De laatste dag dat mijn doodzieke vriendin Els (bij velen van jullie bekend als ex-columnist Juul) thuis is, mag ik haar gezelschap houden. Ze heeft nog heel weinig energie en lopen van de bank naar de tafel is een onderneming geworden. Alleen thuis zijn kan niet meer en ze verlangt naar het hospice. Als ik in de ochtend naar haar toe fiets, belt ze me. Het hospice komt straks voor een intake. Ze klinkt gespannen: “Over een uurtje zijn ze er. We moeten het heel goed voorbereiden, Femke!” Als ik arriveer, zit ze te huilen aan de eettafel. “Ik wilde me gaan wassen, maar ik voel me zo slecht. Ik kan het niet.” Ik zeg haar dat ze lekker moet gaan liggen, dat ze niet hoeft te douchen. En dat we al helemaal niks hoeven voor te bereiden, omdat het wel duidelijk is waarom zij naar een hospice moet. Zenuwachtig wachten we de komst van de intakedame af. Beiden met gemengde gevoelens. Ze wil zo graag naar die heerlijke plek, midden in de stad met een kamer grenzend aan een tuin. Bij warme nachten buiten kunnen slapen onder de sterren. Ik kijk haar woonkamer rond waar ik zo vaak ben geweest. De boekenkast met bovenaan haar rijtje Witte Raven-pockets, de hondenmand. Ik zie haar ex-man er nog zo in de keuken staan.

De intakemevrouw heeft maar vijf minuten nodig om te besluiten dat Els naar het hospice mag. Ze vertelt haar dat er per direct een kamer vrij is. Els straalt. Blij zijn met de plek waar je gaat sterven, het raakt me diep en ik voel mijn ogen vollopen. Als de dame weg is, ondersteun ik Els naar het balkon waar ze op haar bankje onder een deken gaat liggen en een sigaret opsteekt. Ze heeft al weken geen alcohol gedronken, maar wil nu toch een glas whisky. Om de schok te verwerken en ook om het te vieren. Op mijn telefoon luisteren we naar muziek die ze tijdens haar uitvaart wil draaien. Ze vraagt me of ik wil speechen. Ik vraag grappend of ik ook mag zeggen dat ik haar af en toe wel kon schieten. “Natuurlijk”, zegt ze, “daarom vraag ik jou. Omdat je eerlijk bent. Ik hoop wel dat je ook liefdevolle dingen zegt.” Thuis huil ik met grote uithalen in de armen van mijn man.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden