null Beeld

PREMIUMcolumn

Femke: “Elke avond zit ik als een dolle te scrollen, op zoek naar nieuwe aankopen”

Femke Sterken

Femke’s rouwproces om haar vriendin Els uit zich op een wel heel bijzondere manier.

Ik heb hard nagedacht over een ander onderwerp voor deze column dan de rouw om mijn vriendin Els. Jullie hebben vast genoeg van de zeeën vol tranen waarin ik maar net mijn hoofd boven water kan houden. Een lichtpuntje zou wel weer eens fijn zijn, vond ik. Libelle moet geen sterfboek worden, dacht ik. Maar helaas: er zit momenteel niks anders in mij dan dit.

Eerlijk gezegd vind ik het ook een fascinerend proces. Rouw is onvoorspelbaar en zwaar vermoeiend. Na een paar dagen oeverloos huilen kan het verdriet zomaar weer achter glas gaan zitten: je ziet het wel, maar kunt er niet bij. Ik leid mezelf af door me op allerlei andere zaken te focussen. Zoals mijn gezicht.

Er zit nog geen rimpel in, maar plotseling was ik geobsedeerd door het tegengaan van huidveroudering. Google vertelde me dat het enige wat echt helpt crème is met vitamine A-zuur. Dat kun je alleen op recept bij de huisarts krijgen en dus hing ik een verhaal op over mijn acne, littekens en grove poriën (het ‘ik wil geen rimpels-argument’ liet ik weg, omdat ik vermoedde dat de dokter het dan niet zou voorschrijven). Op de bijsluiter stond dat ik voorzichtig met de crème moest beginnen. Weinig gebruiken en niet elke avond. Natuurlijk was ik eigenwijs. Ik smeerde lekker dik en elke avond. Na drie dagen stond mijn hoofd in brand en had ik grote rode vlekken op de dunne huid boven mijn ogen.

Waarom meteen zo extreem, vroeg mijn man. Ik had geen idee, en bovendien was ik alweer afgeleid door een nieuwe obsessie. Ik zat elke avond als een dolle te scrollen, op zoek naar nieuwe aankopen. Eerst dacht ik nog dat ik het echt nodig had: kleren voor Nathan, oordopjes, kalmerende crème voor mijn hoofd... Langzaam sloeg ik door: kleurboeken voor volwassenen, een wonder-foundation, een dekbedovertrek, een wollen trui, nog eentje, mijn achtste paar sneakers, een supersonische weegschaal. Elke dag stonden er drie pakjes op me te wachten bij de buren, waar ik ze moest gaan halen.

Pas gisteren besefte ik dat ook deze koopdrang onderdeel is van het rouwproces. Ik denk mijn verdriet weg te kunnen kopen. Het werkt ook wel, maar hoelang houdt mijn bankrekening dit vol? Ik moet snel iets bedenken wat geen geld of huid kost. Me storten op het Pieterpad of zo.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden