null Beeld

PREMIUMColumn

Femke: “Had ik maar nooit geroepen dat PMS aanstellerij is”

Femke Sterken

Femke had nooit echt last van haar menstruatie, maar het wordt met de jaren erger en erger...

Ik geloofde nooit zo in hormonen. Ja, ik weet dat dit onzinnig klinkt uit de mond van een vrouw. Maar ik dacht echt dat het vrouwelijk geslacht de kwalen rondom hormonen nogal overdreef. Eigenlijk dacht ik als een kerel. In die val ben ik wel vaker gelopen. We denken soms te mannelijk in een wereld die wordt gedomineerd door mannen. Zolang je een mannelijke mening hebt, word je eerder voor vol aangezien – door mannen, dus!

Misschien dat dat, ook bij mij, onbewust aan de hand was. Het is bovendien makkelijk oordelen over dingen waar je nooit mee te maken hebt gehad. PMS bijvoorbeeld, het premenstrueel syndroom. Ik hoorde er op de middelbare school voor het eerst over. Meisjes die klaagden over heftige buikkrampen, maar ook over chagrijn en stemmingswisselingen. Wat een getut, dacht ik. Omdat ik nergens last van had, mochten zij er schijnbaar niet over zeuren. Maar jongens, karma bestaat. Alles waar je onterecht kritiek op hebt gehad, krijg je keihard terug in je gezicht.

Ik schreef al eens eerder over de toegenomen heftigheid van mijn menstruatie sinds de geboorte van mijn zoon Nathan. Dat ik van een minitampon naar een super ben gegaan. Het is helaas niet gebleven bij de toename van, tja, ik noem het maar bij naam: bloed. Ook de buikkrampen worden het laatste jaar steeds heftiger. Soms is het zo’n drama dat geen enkele pijnstiller werkt en ik ’s nachts moet opstaan om beneden op de bank te kermen van ellende. Voor en tijdens de eerste menstruatiedagen voel ik me zo intens verdrietig en depri, dat ik me elke maand weer de meest belachelijke dingen in mijn hoofd haal.

Gisteren nog begon ik tegen mijn man over waarom we maar beter uit elkaar zouden moeten gaan; hij zou toch nooit uit zichzelf gaan stofzuigen of de afwasmachine uitruimen. Toen hij zich (uiteraard) nogal aangevallen voelde en we ruzie kregen, begon ik erbarmelijk te huilen en te jammeren.

“Maar ik houuu zooo veel van jouuu en ik wil je nooohooohoooit verliezen. Houuu je nog wel eecht van mij?” Afijn, iedereen was van slag. De volgende dag werd ik wakker in een totaal andere stemming en had geen idee wat er de avond ervoor in mij gevaren was. Ik vrees iets met hormonen.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden