Femke: “Het is alsof ik elk moment naar haar toe kan fietsen” Beeld Libelle
Femke: “Het is alsof ik elk moment naar haar toe kan fietsen”Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

Femke: “Ik blijf haar zoeken. In mijn hoofd, in onze appjes, haar mailtjes...”

Femke Sterken

Femke heeft het moeilijk met het verlies van haar vriendin Els. Maar langzaam begint het een andere plek in haar leven in te nemen.

Ik zat bij de kapper, keek in de spiegel en besefte: ik heb al drie weken niet gehuild om mijn overleden vriendin Els. Dat intense gevoel van verdriet, het lijkt verdwenen. Het is uit me geslopen zonder dat ik het in de gaten had. Andere dingen hebben de overhand genomen. Het maken van podcasts, het schrijven van columns, een kijkdoos knutselen met mijn zoon, kibbelen met mijn man. Het gebeurt allemaal weer. Ik ben uit het grote Els-vacuüm.

Het gekke is dat ik me, terwijl ik het besef, schuldig voel. Alsof ik haar nu al ben vergeten. Alsof het niet erg genoeg is dat ze er niet meer is. Alsof ik er in sneltreinvaart overheen ben. Dat is allemaal niet zo natuurlijk. Ik denk elke dag aan Els, maar gelukkig niet meer de hele dag. En als ik aan haar denk, heb ik niet constant de neiging om onder de dekens te kruipen en erbarmelijk te huilen.

Ik kan nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is. Het is te snel gegaan, ook al ben ik er elke stap bij geweest. Mijn leven gaat door, en zij hoort daarin. Dus ik zoek haar regelmatig. Niet letterlijk zoeken, maar in mijn hoofd, in onze appjes, in haar mailtjes. Horen en lezen wat ze zei, hóe ze het zei. Ze is overal om me heen en het is alsof ik elk moment naar haar toe kan fietsen.

Aan de andere kant is het ook wél geland dat ze er echt niet meer is. Soms kies ik ervoor om een muurtje om mijn verdriet te zetten en soms kan ik ook besluiten om het even toe te laten. Dan ga ik er gewoon voor zitten en voel ik het. Maar het is van voorbijgaande aard.

Natuurlijk zijn er ook momenten dat het me keihard in het gezicht slaat. Zoals laatst toen ik na een avondje uit langs het café reed waar Els en ik altijd afspraken. Ineens kreeg ik een soort visioen van hoe Els met haar hond Willem aan kwam lopen. In haar veel te dure Burberry-jas, kletsend vanaf de begroeting tot een uur of vijf later. Ik voelde een steek in mijn hart en er klonk een snik uit mijn keel, maar ik hoefde niet de hele weg op de fiets naar huis te huilen. Ik voelde heel sterk: het blijft verschrikkelijk, maar er is mee te leven.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden