null Beeld

PREMIUMcolumn

Femke: “Ik knuffel graag baby’s, maar om er nou nog eentje groot te brengen...”

Femke Sterken

Sinds de geboorte van Nathan heeft Femke last van hevige ongesteldheid, en daar komt heel wat geklaag bij kijken.

Er was een tijd, 28 jaar geleden, dat ik reikhalzend uitkeek naar mijn ongesteldheid. Ik was vijftien en iedereen was ‘het’ al. Ik was bang dat het zogenaamde geluk van het vrouw-zijn aan mij voorbij zou gaan en dat ik ‘opoe’ nooit ‘op bezoek’ zou krijgen. Ik zou dus nooit met de meiden uit mijn klas kunnen meekletsen over buikpijn en chagrijnig zijn.

Maar ik werd het toch en ik kon mijn geluk niet op. Om het te vieren nam mijn moeder me mee om taartjes te eten in de stad.

Hoe anders voel ik me anno 2022. Elke keer dat ik ongesteld ben, heb ik de neiging om de hele tijd te klagen. Met name mijn man Oscar krijgt het flink te verduren. “Vind jij het niet oneerlijk dat wij vrouwen dit moeten dragen?” “Heb jij je als man weleens afgevraagd hoe dit voor mij voelt?” “Weet je wel hoeveel buikpijn ik heb?”

Sinds de geboorte van Nathan is mijn ongesteldheid erger geworden. Om het maar even grafisch te omschrijven: van een tampon mini naar een tampon superplus. Het lijkt ook wel of ik vaker ongesteld ben. Ik ben het precies om de vier weken, maar door de heftigheid voelt het alsof ik doorlopend aan de beurt ben. Bovendien vertoon ik twee weken van tevoren depressieve verschijnselen en tijdens de menstruatie heb ik vreselijke buikpijn en krampen.

Tot een jaar geleden droeg ik het allemaal vrouwmoedig. Mijn eierstokken klapperden nog geregeld bij het zien van een baby of puppy. Bij iedere zwangere vrouw van rond de veertig overwoog ik of ik mijn laatste eitjes niet toch moest aanwenden waarvoor ze bedoeld waren. Maar ook die fase is voorbij. Ik ben tevreden. Het is gegaan zoals het moest gaan. Ik houd van baby’s knuffelen, maar er nog eentje grootbrengen, nee… dat overweldigende verlangen is er niet meer.

Sterk spul, die hormonen. Hoe ze je van het ene gevoel naar het andere brengen. Reikhalzend kijk ik uit naar mijn laatste keer ongesteld zijn. Ik heb het niet meer nodig, het mag stoppen. Gisteren zei ik nog tegen Oscar: “Er zou eigenlijk een knop moeten zijn die je kunt omzetten als je uitgebaard bent. Dat hoef je nooit meer ongesteld te zijn.” Oscar keek me aan en zei: “Maar schat, bedoel je nou dat je naar de overgang verlangt?”

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden