null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Femke: “Ik voel me nu veel dankbaarder dan drie jaar geleden”

Femke Sterken

Femke denkt veel na over de coronacrisis en de oorlog in Oekraïne. Wat zou dit allemaal betekenen voor ons geluk?

Het is een rare tijd. Hebben we net die hele corona zo’n beetje achter de rug, worden we met onze neus op de oorlog in Europa gedrukt. In het begin hield ik de stand van zaken in Oekraïne elke dag bij, maar het greep me zo aan dat ik amper meer kon functioneren. Nu probeer ik het te doseren. Daar voel ik me dan weer schuldig over, want de Oekraïners kunnen ook niet zeggen: “Vandaag even geen raket­inslag, we trekken het niet meer.”

Iedereen is in de war. De beelden die we via het nieuws en op sociale media zien, werpen ons terug in de tijd. De Tweede Wereldoorlog, die veel van ons niet hebben meegemaakt, voelt ineens als een bijna tastbare herinnering. Hoe kan dit? Dit was toch niet wat we hadden afgesproken? Dreigen met kernwapens? Serieus?

Ik heb het er veel over met vrienden, familie en collega’s. Ben jij bang voor de bom? Gaat dit een Derde Wereldoorlog worden? Sommige vrienden ervaren daadwerkelijk een soort paniek, voor mij voelt het vooral onwerkelijk. We hebben ons jarenlang veilig en onaantastbaar gevoeld. Het kon niet op met de vrijheid en het nastreven van individueel geluk. Zo veel luxe, zo veel keuzes. Je mocht worden wat je wilde.

Maar er was ook zo veel mentaal lijden, omdat geluk iets ongrijpbaars is. Hoe meer je het actief najaagt, hoe verder weg het soms lijkt te zijn. Een wereld waar the sky the limit is, creëert namelijk ook iets anders: keuzestress. En ook het idee dat geluk maakbaar is en dat je het aan jezelf te danken hebt als je niet gelukkig bent. Niet voor niets hebben psychologen lange wachtlijsten.

Ik denk dat dit gaat veranderen door de corona­pandemie en door deze oorlogsdreiging. We ervaren aan den lijve hoe kwetsbaar vrijheid en gezondheid zijn en – het is bijna cru om te zeggen – dat brengt ons dichter bij tevredenheid en genieten van wat je wél hebt. Ik merk het aan mezelf. Een bloemknop open zien gaan, mijn zoon gillend van plezier op de trampoline, een belletje van mijn moeder. Ik omarm het met zo veel meer dankbaarheid dan drie jaar geleden. Intussen duim en bid ik voor de mensen in Oekraïne. Dat het snel mag ophouden, dat ze sterk mogen zijn, dat ze overwinnen.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden