null Beeld

column

Femke: “Ik wil ’s avonds praten, Oscar liever ’s ochtends. Dat werkt dus niet”

Femke Sterken

Als Femke ’s avonds in bed ligt, wil ze niets liever dan de dag nog even analyseren en napraten. Haar man is meer een ochtendprater.

Praten is mijn leven, er is weinig wat ik heerlijker vind. Dat is ook goed, zeggen ze, voor de verbinding en elkaar kunnen begrijpen. Maar er moeten ook allerlei andere dingen gebeuren in dit leven, dus tijd om te praten is er niet altijd. En zelfs ik heb er niet altijd zin in, soms wil ik liever in stilte een wandeling maken, een serie kijken, een boek lezen of muziek luisteren. Áls ik praat, doe ik dat het liefst ’s avonds. Nadat ik een lange dag heb gehad, de avondspits heb overleefd, een Deense thrillerserie heb gebinged, net voor het naar bed gaan. Dan speelt er van alles in mijn hoofd waarmee ik iets moet. Dingen die ik heb gezien, gedacht en gehoord, analyses die ik maak van gebeurtenissen, mensen, roddels en/of politiek.

“Schahat”, zeg ik dan, “het is toch opvallend dat mensen nu zo met hun armen open staan voor de vluchtende Oekraïners, terwijl er zo moeilijk wordt gedaan over hoeveel plek er in Nederland is voor vluchtelingen uit Afghanistan. Wat zegt dat over ons? Heeft dat met racisme te maken?” En vervolgens beantwoord ik zo’n vraag zelf en ontvouwt zich een discussie. Die eindigt nogal eens met Oscar die ongeduldig vraagt of we er morgen verder over kunnen praten. “Luister je wel?” vraag ik steevast. “Waarom moet je hier op dit tijdstip over beginnen? Ik ben moe, ik wil naar bed”, gaapt hij dan. Andersom begint hij ’s ochtends (als ik de badkamer in kom lopen en hij staat te douchen) meteen tegen mij aan te kletsen. Terwijl mijn hoofd nog vol watten zit, ik boterhammen moet smeren en een onwillig kind naar school moet dirigeren, begint hij uit te leggen met welke klus hij bezig is en hoe hij dat gaat aanvliegen en vraagt hij wat ik daarvan denk.

“Lieverd, ik denk nu helemaal niks. Het is ochtend, laat me even”, grom ik. We zijn nu dus in onderhandeling over wanneer we dan wél kunnen praten zonder dat de een de ander irriteert. We hebben het geprobeerd onder het eten, maar dan ligt de focus vooral op Nathan. Daarna spraken we af dat we rond acht uur, als onze zoon in bed ligt, kunnen bijpraten, maar dat voelde al snel als een verplichting op een tijdstip dat we willen Netflixen. Praten doen we voorlopig dus alleen nog in het weekend.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden