null Beeld

PREMIUMColumn

Femke: “Ik wilde zo graag een groot gezin, maar had ik het gekund?”

Femke Sterken

Femke Sterken vraagt zich af of een groot gezin ooit haar ding had kunnen zijn.

Zoals ik laatst al in een column vertelde, besloten Oscar en ik twaalf jaar geleden impulsief een tatoeage te nemen. Door de adrenaline die vrijkwam toen we ze lieten zetten, hadden we in de jaren die volgden de drang om er nóg eentje te nemen – ook al paste dat totaal niet bij ons. Daar waren we het toen, en nu nog, al erg over eens.

Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor kinderen, bedacht ik laatst. Toen ik Nathan kreeg, was ik zó over the moon dat ik de maanden erna zeker wist dat ik wel vier kinderen wilde. Zo’n groot Italiaans gezin aan een enorme tafel: onze kinderen én hun vriendjes, grote pannen spaghetti en een deurmat vol kinderschoenen. Toen het eerste jaar ouderschap voor ons toch vrij pittig bleek te zijn, stelden we een poging tot gezinsuitbreiding nog maar even uit. En toen de jaren erna bleek dat er ‘iets’ was met Nathan, kwam van uitstel afstel.

Ik dacht dus altijd dat dit kwam, doordat we een speciaal kind hebben. Eigenlijk weet ik nu niet meer zo zeker of dat wel zo is. Als ik de ouders van grote gezinnen zie, dan denk ik alleen maar: hoe doen ze dat? Zij zijn elke vrije minuut bezig met verzorgen, halen, brengen, boodschappen doen, plannen, troosten, overhoren en aandacht geven. Dat is hun hele leven, waarvoor zij hebben gekozen en waarin zij hun passie en liefde steken. Maar dat betekent ook dat er minder ruimte is voor jezelf en dat je dat oké vindt. Had ik dat gewild?

Tja, twee doorsnee (ik weet even geen ander woord) kinderen had ik aangekund. Naast mijn bijzondere kind zag ik een tweede al niet zitten. Stiekem dacht ik altijd: vergeleken met mijn kind is het grootbrengen van vier doorsnee kinderen een eitje.

Dat is natuurlijk niet zo. Het blijven vier kinderen. Vier individuen met aparte karakters, behoeften, wensen én eigenaardigheden. Bovendien is er altijd geluid. Zo ongelooflijk veel geluid. Daar kan niet iedereen tegen. Als er – zoals bij mij – behoefte is aan veel aandacht voor je eigen karakter, behoeften en wensen, dan is het niet handig om een groot gezin te creëren.

Toch zal ik altijd verlangend naar ze kijken, naar baby’s. Want ik wil ze, ik wil ze, ik wil ze! Maar het is goed dat het er bij één is gebleven. Lang leve het minigezin.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden