Femke: “‘Kind, dan éten ze toch de hele week patat!’, roept Els vanaf haar wolk” Beeld Libelle
Femke: “‘Kind, dan éten ze toch de hele week patat!’, roept Els vanaf haar wolk”Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

Femke: “‘Kind, dan éten ze toch de hele week patat!’, roept Els vanaf haar wolk”

Femke Sterken

Femke gaat een week zonder haar gezin op vakantie maar vreest dat zonder haar alles in het honderd loopt.

Over drie dagen ga ik een weekje op vakantie. Zonder gezin. Ja, inderdaad, dat is nogal wat als je een zorgintensief kind hebt. Oscar moet het die week allemaal in zijn eentje doen, en dat is geen sinecure. Daarom heb ik zo veel mogelijk hulptroepen ingezet. Nathan gaat een weekend logeren bij mijn ouders, er komt een puber een middagje met hem voetballen, mijn schoonouders nemen hem mee naar de film. Ik heb zelfs bakjes eten in de vriezer gelegd, dus ook dat komt vast goed.

En toch en toch en toch. Ik maak me zo’n zorgen over van alles en niks. Oscar is best chaotisch, dus straks vergeet hij Nathans tanden te poetsen of zijn haren te kammen voordat hij naar school gaat. Legt hij wel kleren klaar die bij elkaar passen? Gaan ze niet stiekem elke dag naar de snackbar? Gaan ze valsspelen met douchen? Zal er überhaupt gestofzuigd worden? Wordt er wel een wasje gedraaid? Oscar vindt dat ik me niet zo moet aanstellen. “Ga jij nou maar. Het komt allemaal wel goed.”

Maar is dat zo? Komt het goed? Ik bedoel, hoe vaak komt het niet voor dat Oscar Nathans tas vergeet als hij onze zoon naar school brengt. Best vaak. “Ja, nou, dan rijd ik even terug”, zegt mijn man als ik dit aankaart. Het ergste is dat ik Nathan inmiddels ook heb besmet met mijn angst voor chaos als ik weg ben. Ik dacht dat ik het bracht als een grapje: “Pappa en jij gaan hier vast als studenten leven, met overal pizzadozen en bergen afwas. De muizen zullen op tafel dansen.” Maar nu merk ik ineens dat hij er echt over piekert. Gisteren hoorde ik hem zeggen: “Pappa, ik vind het niet erg dat er rommel is, maar wel als het stinkt. Ga je wel schoonmaken als mamma er niet is?” En: “We kunnen echt niet elke dag naar de McDonald’s hè, dan zijn we straks heel dik als mamma terugkomt.”

Het grote thema van mijn leven komt hier in alle glorie naar voren: loslaten, Femke, laat in vredesnaam eens los. Ik hoor mijn overleden vriendin Els vanaf haar wolk naar me roepen: “Kind, dan eten ze een week patat en dan poetst hij zijn tanden een keertje niet. Ga genieten, je verdient het.”

Maar toch, maar toch, maar toch. Hoe ga je op commando ‘uit’ als je in de rest van je leven de hele dag ‘aan’ moet staan?

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden