null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Femke: “‘Krijg ik twéé prikken?’ piepte Nathan paniekerig”

Femke Sterken

Het is tijd voor de negenjarigenprik van Nathan, alleen was dat Femke even ontschoten.

Bijna was ik het vergeten: we moesten de negenjarigenprik halen. Dit betekende dat ik Nathan een halfuur daarvoor nog moest voorbereiden en dat is nogal kort voor iemand met autisme. Gelukkig lukte het, waarschijnlijk mede doordat ik hem beloofde om daarna pannenkoeken te gaan eten. De drukte in de sporthal overrompelde ons. Zo veel mensen, zo veel geluid. Ik zag Nathan ineenkrimpen en ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik niet beter had nagedacht over hoe ik deze vaccinatie zou aanpakken. Ik schatte in dat we minstens een uur moesten wachten. En Nathan kan niet wachten, laat staan als het is voor iets wat pijn gaat doen. Mijn hoofd maakte overuren. Dit kon ik hem niet aandoen. Dit ging sowieso een drama worden. Wie kon me helpen? In een hoek van de hal zag ik een tafel met een bord ‘administratie’ erboven. Ik maande Nathan heel even te wachten en liep naar de vrouw achter de tafel. “Ik ben hier met een kind met autisme en... ehm...”

“O, dan moet u naar het speciale prikpunt”, zei de vrouw. Halleluja! Ik pakte Nathan bij zijn hand en zei: “We gaan naar een aparte kamer.” Bij het speciale prikpunt zaten nog een moeder en een autistisch jongetje. Ik keek de moeder aan en zij voelde duidelijk hetzelfde als ik: spanning voor wat komen ging en dankbaarheid voor deze rustige plek met speciale aandacht. Het jongetje mocht eerst naar binnen. Na tien minuten kwam hij weer naar buiten en zijn moeder zei: “Geen zorgen hoor, het viel mee.” Nathan schuifelde de kamer in en er waren drie verpleegkundigen aanwezig. Hij mocht in een stoel gaan zitten en terwijl vrouw één hem afleidde door hem vragen te stellen, maakten vrouw twee en vrouw drie ieder een prik klaar. “Krijg ik er twéé?” piepte Nathan paniekerig en opnieuw voelde ik dat ik had verzaakt. Ik zag hoe de naalden zijn armen in gingen en mijn zoon begon erbarmelijk te huilen. De afleid-verpleegkundige zei dat hij het geweldig deed en terwijl de tranen over zijn wangen biggelden, zei hij ‘dank je, dank je’. Ik sloeg mijn armen om hem heen en voelde alleen maar liefde en compassie door me heen golven. “Het deed echt heel veel pijn, ik voel het nog steeds, jij zei dat het meeviel”, snikte hij. En zoals zo vaak voelde ik dat ik compleet had gefaald.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden