null Beeld

column

Femke: “Mijn hart slaat over. Wat is er gebeurd met papa?”

Femke Sterken

Femke krijgt een berichtje van haar moeder waardoor ze in paniek alle mogelijke scenario’s door haar hoofd laat schieten. Haar ouders zijn tenslotte ‘al’ bejaard.

‘We zitten in het ziekenhuis. Je vader...’ Ik lees de eerste paar woorden van de voorvertoning van een bericht op mijn telefoon als ik net de deur van kantoor achter me dichtdoe. Mijn hart slaat een slag over. Dit is het moment. Ik loop terug naar binnen, want ik wil zitten als ik het hele bericht lees.

Mijn gedachten gaan razendsnel. ‘We zitten in het ziekenhuis. Je vader... heeft een hartaanval gehad? Je vader... heeft een knobbeltje ontdekt en blijkt nu uitgezaaide kanker te hebben? Je vader... heeft een hersenbloeding gehad en ligt nu in coma?’

Ik ben nooit heel angstig geweest als het om mijn ouders gaat. Ze zijn de meest zekere basis in mijn leven en daardoor vergat ik als kind en jongvolwassene dat ook hen wat kon overkomen. De laatste jaren ben ik me bewuster van hun kwetsbaarheid. Een vriendin verloor na de diagnose kanker binnen negen weken haar moeder en een collega van tien jaar jonger was erbij toen haar vader een fatale hartaanval kreeg. Ik voel tot in het diepst van mijn ziel dat ik in mijn handjes mag knijpen dat mijn ouders zo fit zijn. Ze zijn dan wel met pensioen, maar ze hebben het drukker dan ooit.

Ik zeg vaak dat ze in mijn hoofd nooit ouder dan veertig worden, maar mijn moeder voelt dan de noodzaak om me lekker hard te confronteren met het feit dat ze nu toch echt wel bejaard zijn. “Nee, joh”, zeg ik dan. “Jawel,” bepleit zij haar zaak, “we lopen tegen de zeventig. Dat is bejaard.”

En nu dus dat appje. Ik houd mijn adem in als ik het bericht open en lees: “We zitten in het ziekenhuis. Je vader is tijdens het schilderen van de nok van de uitbouw van de trap gestort. Zijn hak ligt open en hij heeft een pijnlijke heup. Er worden röntgenfoto’s gemaakt.”

Opgelucht haal ik adem en fiets naar huis. Thuis zegt Oscar tegen me: “Wat erg, hè, van je vader. Waarom ben je zo rustig?” Ik vind het een beetje beschamend om te zeggen, maar ik ben inderdaad niet meer ongerust. Mijn vader is een klusser, die af en toe van een bouwtrap valt of zichzelf met de heggenschaar in zijn vinger knipt. Pijnlijk en soms ook best gevaarlijk, maar geen kanker, geen hersenbloeding, geen hartaanval. Hij moet veertien dagen met zijn voet omhoog en er is niks gebroken. Dappere, lieve papa, word alsjeblieft honderd.

Ze is freelance journalist. Femke (41) woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden