null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Femke: “Nathan gooide zijn map op de grond en schreeuwde: ‘Ik ga niet!’”

Femke Sterken

Nathan had al een aantal activiteiten na school geprobeerd, maar niks leek hem echt gelukkig te maken.

Dat onze zoon nooit op voetbal of hockey zou gaan, was snel duidelijk. Een spelletje is al een uitdaging, laat staan dat je het wedstrijdelement tweewekelijks actief opzoekt. Maar freerunnen, dat bleek helemaal Nathans ding. Totdat hij meldde dat hij er te weinig leerde en ermee wilde stoppen. Van ons mocht hij naar een nieuwe club, maar na een keertje proefdraaien was het commentaar: “Mwah, ik hoef daar niet heen.”

We besloten het over een andere boeg te gooien: judo. Ik zocht een geschikte club en Nathan was welkom voor een proefles. De eerste keer was het ‘superleuk’ en de tweede keer knikte hij vaag toen ik vroeg of hij het naar zijn zin had gehad.

Toen we de derde keer aan kwamen rijden, was hij opvallend stil. Op het bankje voor het gebouw probeerde ik uit hem te trekken wat er mis was. Hij zuchtte diep en zei: “Iedereen is beter dan ik.” Ik legde hem uit dat dat in het begin nou eenmaal zo is. Dat iets leren bij het leven hoort. Hij schudde zijn hoofd. “Iedereen is áltijd beter dan ik. In álles.”

Hij doelde op zijn licht ontvlambare gedrag en zijn niet altijd even goede schoolresultaten. Mijn hart brak. Ik vertelde hem voor de zoveelste keer dat we allemaal op een ander vlak talenten hebben, maar ik zag dat het niet aankwam. “Ik ben altijd zenuwachtig”, zei hij. “Nu ook.” Dat kon niet de bedoeling zijn van een activiteit na school. Ik zou iets anders moeten verzinnen.

Twee dagen later had Nathan zijn eerste voorzingavond op de muziekschool. Zangles is eigenlijk het enige wat hij na school met enthousiasme doet. Tot mijn verbazing wilde hij optreden toen de docent het hem vroeg. Wekenlang deed hij er opvallend ontspannen over. Uiteraard was hij een uur van tevoren helemaal overstuur toen hij het tijdens de laatste repetitie niet perfect deed. Schreeuwend gooide hij zijn muziekmap op de grond: “Ik ga niet!”

Vijf minuten later stapte hij verrassend genoeg toch in de auto, want hij moest en hij zou zingen. En hij deed het. Zijn handen krampachtig om een microfoon geklemd, zijn vader op gitaar naast hem, een klein lachje op zijn gezicht. Alles wat hij moeilijk vond, was in één klap weggevaagd. Mijn hart zwol op van trots.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden