null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Femke: “Sinds ik het nieuws hoorde, loop ik rond met een dof gevoel”

Femke Sterken

Tijdens de eerste Libelle Zomerweek die Femke bezocht, ontmoette ze Juul al kort, maar intussen is een hechte vriendschap ontstaan.

2005 - Samen met mijn moeder bezoek ik de Libelle Zomerweek. Ik ben 25 en wil dolgraag bij Libelle werken. We staan in de tent waar de columnisten optreden: Wieke, Tineke en Juul. Die laatste heeft nog maar kort een column en ik ken haar niet. “Zij werkt in een hospice en schrijft daar de mooiste stukjes over”, fluistert mijn moeder. Juul begint te praten en blijkt ongekend grappig. Ik lig voortdurend in een deuk. Na het optreden komt ze naar me toe. “Was jij degene die zo hard lachte? Dank je wel, hoor!” Ik sta met mijn mond vol tanden. Een icoon van Libelle praat tegen me.

2009 – Sinds anderhalf jaar werk ik bij Libelle en mijn grote droom is uitgekomen: ik heb een column in het blad! Tijdens de Libelle Zomerweek sta ik samen met Wieke, Tineke, Hans en Miriam op het podium van de grote tent. Mijn missie: zorgen dat Juul net zo verliefd op mij wordt als ik op haar. Ik heb al haar columns gelezen en ben ervan overtuigd dat zij mijn geestelijk moeder is. Ze is even dramatisch, houdt ook van soaps en roddels en maakt zich net zo boos om dezelfde dingen die mij boos maken. Als Juul veel te laat komt binnenwandelen, gilt ze meteen: “Ben jij Femke? O, ik vind jouw columns ge-wel-dig!” Na het optreden roken we een sigaret en sluiten we een innige vriendschap.

2022 – Juul (die eigenlijk Els Rozenbroek heet) heeft geen column meer in Libelle, maar voor mij is ze nog altijd dat gekke, fantastische, grappige icoon. Ze heeft als geestelijk moeder een rol in mijn leven die niemand anders kan vervullen. We kunnen om twaalf uur ergens gaan lunchen en nog zitten praten als het tijd is voor het diner. Van Oekraïne en Rachel Hazes tot de hakken van de presentatrices van het journaal. En we lachen totdat we het in ons broek doen. Dat dit ooit anders zal zijn, vind ik geen optie.

Kanker gooit roet in het eten. Sinds ik het hoorde, loop ik rond met een dof gevoel. Het zou goed zijn om flink te huilen, maar dat lukt me niet. Het is zo enorm en doet zeer. Mijn man vindt dat ik er meer over moet praten, maar wat moet ik zeggen? Ik wil niet leven in een wereld zonder Els. In mijn hoofd hoor ik de stem van mijn vader: “Soms heb je niks te willen, Femmetje.”

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden