null Beeld

PREMIUMcolumn

Femke: “Sinds kort ben ik erachter dat onze tuin twee vijanden heeft”

Femke Sterken

Femke houdt van haar tuin, maar er ligt gevaar op de loer.

Een vriendin van me vindt dat tuinen worden overschat. Uiteraard woont zij, net als ik ooit, in de stad en heeft ze een dakterras. Nu ik een tuin heb, kan ik zeggen: niets is minder waar. Een tuin bij een huis is als een dessert bij een diner. Niet broodnodig, maar och, wat kan een mens ervan genieten. Ook als je er, zoals ik, weinig verstand van hebt en er slechts af en toe een sproeier op zet of wat onkruid weghaalt. De bloemenpracht die je cadeau krijgt na een donkere winter, geeft me maandenlang een geluksgevoel. Zit ik erg te zwijmelen? Ja, klopt. Gaat dit verhaal ergens heen? Ja, dat ook. Ik ben er sinds kort namelijk achter dat onze tuin vijanden heeft.

Eerst was daar de slak, die de bladeren van mijn planten aan gort at. Gelukkig kun je tegen de slak speciale korreltjes strooien. Daarnaast is er een grotere, moeilijker te pakken te krijgen vijand: de mol. Op een ochtend liep ik de tuin in en zag ik overal hoopjes aarde. Eerst moest ik nog glimlachen, want ik vind mollen schattig. Met een schep plette ik de hoopjes, veegde de aarde aan en dacht er niet meer over na. De volgende dag was het helaas precies hetzelfde verhaal. Ik belde mijn tuinminnende ouders, die meteen begonnen te jammeren: “O, wat een ellende, mollen verwoesten de hele tuin.”

Mijn vader mailde me een link naar een bedrijf met mollenklemmen. Maar die methode ging me echt te ver. Oscar en ik kozen voor vibrerende mollenverjagers. Door het geluid van die dingen, zouden de mollen op de vlucht slaan. Toen we ze in de grond stopten, bleek er zo’n vreselijk geluid uit te komen dat we zelf wilden vluchten. Inmiddels waren mijn planten gaan hangen nadat een mol zich een weg door de wortels had gevreten.

Ik werd wanhopig. Al dat werk en al het geld dat in de tuin gestoken was… zo zonde. Wat nu? We besloten er even over na te denken. Toen ik de volgende dag de tuin in liep, zag ik een bloedspoor op de tegels. Een van onze katten lag met een tevreden blik naast een dode mol. De natuur was haar gang gegaan. Zielig voor de mol, maar wel een probleem minder voor ons.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden