null Beeld

PREMIUMColumn

Femke: “We praten over mannen en seks alsof dit niet ons laatste avondje is”

Femke Sterken

Femke bezoekt Els in het hospice. Ze praten over alledaagse dingen, het kan niet altijd over de dood gaan.

Als ik binnenkom, zit mijn doodzieke vriendin Els op bed. Ze heeft een opgevouwen lila sweater voor zich liggen en aait erover op haar kenmerkende manier. Ik ga bij haar zitten. Ze houdt de sweater bij mijn gezicht. “Ja. Die is voor jou. Omdat je ook zo van cocoonen houdt.” Ik slik een brok in mijn keel weg en neem de sweater aan. “Och, daar ben ik blij mee”, zeg ik. “Ik wilde zo graag iets van jou, al was het maar een theedoek.” We gaan in de tuin van het hospice zitten en ze steekt een sigaret op. Ik zeg niks, maar weet wat er komen gaat. “Binnenkort ga ik stoppen met de medicijnen”, zegt ze. “Daardoor zal ik na een aantal dagen doodgaan.” Ik heb het al gehoord van een gezamenlijke vriendin, maar wilde het niet geloven. In mijn hoofd zou Els doodgaan zoals het ‘hoort’. Eerst zou ze een opgezwollen buik krijgen en stoppen met eten, dan zou ze haar bed niet meer uitkomen, vervolgens zou ze alleen nog af en toe iets fluisteren en uiteindelijk haar ogen voorgoed sluiten. Ik ben tegen deze manier. Dat heb ik gisteren nog tegen Oscar gezegd, maar hij vond dat ik me er niet mee mocht bemoeien. Hij zei dat het Els’ keuze is. Dus ik nam me voor om niks te zeggen. Dat houd ik natuurlijk niet vol, ik zeg het toch. Els pakt mijn arm en legt het nog een keertje uit. Ze heeft een heerlijke zomer gehad, hier in het hospice. Ze is omringd geweest door vrienden en familie. Ze heeft met volle teugen genoten van alle liefde. Misschien heeft ze nog een paar weken, of maanden, maar het is goed zo. Afscheid nemen is ook loodzwaar, dat heeft ze al eerder gezegd. Ik snap dat ze dat niet eindeloos wil blijven doen. Ik knik en zeg dat ik het snap, dat het oké is. We praten verder over de gewone dingen van het leven. Over vriendschap, kinderen, mannen en seks. Het is alsof er niets aan de hand is. Alsof dit niet ons laatste avondje is. Als ik wegga, is ze al in bed gekropen. Ik doe de gordijnen dicht en geef haar nog een knuffel. Ze murmelt, half in slaap: “Kom je me volgende week een afscheidszoen geven?”

Els Rozenbroek is 30 augustus overleden.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden