null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Femke: “We schieten te ver door, alsof we denken dat we autisme wel even kunnen wegtherapieën”

Femke Sterken

Omdat Nathan autisme heeft, schakelen Femke en Oscar flink wat extra hulp voor hem in. Maar doet die niet meer kwaad dan goed?

“Je moet wel oppassen dat jullie niet te veel doen, hè”, zei de orthopedagoog van Nathans school laatst tegen Oscar en mij. Ze had geïnformeerd naar wat we aan hulp en therapie inzetten en naar wat Nathan nog meer te doen heeft tijdens een week. Het bleek best veel. Maar ja, we proberen het jongetje een goede basis te geven, een kans op een zelfstandige plek in deze maatschappij. Dat is nu eenmaal niet makkelijk met een psychische stoornis en een leerprobleem. De laatste jaren heb ik me er vaak over verbaasd dat niet alle ouders uit de klas van Nathan extra hulpverlening inzetten. Er is zo veel te leren voor deze kinderen: omgaan met frustraties, harde geluiden en drukke klasgenoten, vriendschappen sluiten, geduld oefenen. Natuurlijk, iedere ouder bepaalt zelf of iets wel of niet nodig is, maar wij neigen meestal naar wél.

Ik dacht ook dat wél sowieso beter is dan níet. Tot ik een tijdje geleden een soort zoem in mijn oor kreeg. Ik raakte steeds geïrriteerder en vermoeider door alle overleggen en evaluaties bij de behandeltrajecten. Al die zorgprofessionals die de revue passeerden, iedereen met zijn of haar professionele mening. Ik klaagde erover tegen een vriendin. Ze hoorde me hoofdschuddend aan en begón toen een tirade: “Weet je hoe ik het zie? Jij en Oscar zijn gewoon overspannen van het regelen van al die zorg. Ik vraag me af of wat jullie doen ook echt allemaal nodig is. Op alle gebieden waar Nathan niet in de pas loopt, volgt een cursus of therapie. Welk signaal geef je je kind daarmee? Hij is 9! Laat hem wat losser en kijk naar wat hij allemaal wél heeft geleerd, de afgelopen jaren.”

Ik denk dat er nog nooit zo hard een kwartje is gevallen in mijn hoofd. Mijn vriendin had zo gelijk. We waren veel te ver aan het doorschieten, alsof we denken dat we autisme wel even kunnen wegtherapieën. Maar laten we eerlijk zijn: sommige dingen zijn zoals ze zijn. Die avond praatte ik er meteen met Oscar over en we besloten te stoppen met de faalangsttraining en de speciale naschoolse begeleiding. We willen Nathan zo veel mogelijk kind laten zijn. Met een gewone oppas en zonder allerlei extra doelen in zijn vrije tijd. Sindsdien ontspannen ook wij elke dag een beetje meer.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden