null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Femke: “‘Zo’n hond is meer werk dan ik dacht,’ zucht mijn vriendin”

Femke Sterken

Femke denkt er al een tijdje aan om een hond te nemen, maar na een gesprek met een vriendin bedenkt ze zich.

Een vriendin nam in coronatijd spontaan een hond. Ik was in shock. En jaloers. Ik zat al twee jaar te googelen op honden. En maar wikken en wegen.

Mijn zoon Nathan zag het wel zitten, dus samen bewerkten we Oscar. “Jij werkt nu toch vaak thuis, dan kun jij ’m toch uitlaten?” Hij: “Ik hoef geen hond. Als jij een hond wil, prima, dan moet jij er ook voor zorgen.”

Maar mijn vriendin, die deed het dus gewoon. Terwijl ze heel klein woont, haar man ook geen groot fan was en het de vraag was of haar twee dochters mee zouden draaien in het uitlaatschema. Ik baalde ervan dat ik zo verstandig geworden was. Waarom kon ik niet impulsief zoiets doen?

Natuurlijk bleek de hond lief, gezellig en prachtig. Hij had de schattigste oortjes en golvend haar. Het hele gezin was er weg van, vertelde mijn vriendin, maar haar gezicht stond niet erg blij. “Jij niet?” vroeg ik. “Jawel, hoor”, antwoordde ze, “maar het is meer werk dan ik dacht. Hij moet nog erg wennen en poept vaak ’s nachts in de bench. Die sta ik dan ’s ochtends kokhalzend schoon te maken. Ach, het zal allemaal wel loslopen.”

Niet veel later werd mijn gezin verrijkt met de kittens Kees & Coos. We gingen voor the next best thing. Mijn vriendin bekeek de foto’s en verzuchtte: “Dat had ik ook moeten doen. Veel minder werk.” Ik keek haar vragend aan. Ze begon te ratelen: “De kinderen vonden het twee weken leuk, maar zijn nu in geen velden of wegen te bekennen als de hond uit moet. Mijn man heeft van tevoren al gezegd dat hij er alleen sporadisch mee wil lopen. Dat betekent dus dat ik nooit meer kan uitslapen, omdat ik de hond elke dag om half acht moet uitlaten. En och, ’s avonds, als ik net lekker aan het netflixen bent, moet ik altijd nog even de kou in om hem een plasje te laten doen. En dan heb ik het nog niet eens over die vieze poepzakjes, elke dag een vloer vol haar en dat je nooit meer spontaan een weekendje weg kan.”

“Jeetje”, zei ik. “Ja”, zei zij. En toen fluisterend: “Het is dat ik het de kinderen niet kan aandoen, maar als het aan mij lag, ging die hond weer weg.” Ineens baalde ik toch niet meer zo van mijn verstandigheid.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden