null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Hanneke: “Als je echt van iemand houdt, dan vind je wel een weg, dácht ik”

Hanneke Mijnster

Hanneke had altijd een duidelijke mening over de vaak genoemde reden van bekende stellen om uit elkaar te gaan. Maar daar moet ze nu van terugkomen.

Ik vond het altijd onzin. Slappe hap. Laf. Van die bekende stellen die eerst overal in de media laten zien hoe leuk ze het hebben en dan na een tijdje uit elkaar gaan met de flauwste reden ooit: hun agenda. “We zijn zo druk met onze eigen carrières, dat we niet anders konden dan uit elkaar gaan. Ook al houden we zielsveel van elkaar.” Ja ja, hopjesvla. Als je echt van iemand houdt, dan vind je wel een weg. Zeker nu. Want je kunt toch bellen, facetimen, appen, mailen en verrassingen per post sturen, dácht ik.

Maar inmiddels weet ik beter.

Een tijdje terug hingen mijn verkering en ik namelijk ook snotterend in elkaars armen. Niet eens om een specifieke reden, maar wel duidelijk voelend dat dit het dan was. De reistijd, de - ja heus - drukke werkschema’s en de wat-wil-ik-nou-echt-vraag deden ons allebei een stap achteruit zetten. We hebben gejankt en bedankt. Wandelend herinneringen opgehaald van hoe leuk het toch was, de afgelopen twee jaar. Nog een laatste avondmaal gekookt zelfs, want alles was al in huis. Schokschouderend stond ik een bloemkool te snijden en zij snotterde ondertussen de kip in de ovenschaal. Die we potdomme kort daarvoor nog samen in dat leuke keramiekwinkeltje in Haarlem hadden gekocht. “Als ik kook, zal ik dus altijd even aan je denken”, zei ze, en hup, daar gingen we weer. Het bleek één van onze intiemste momenten. Niets hoefden we meer op te houden of in te slikken. Alles kon vrij gezegd en vrij gevoeld worden.

Gut en dan hè. Dan verstrijken de weken en verstomt de app. Dan is het Pasen en deel je geen plannen meer, weet ik niet meer wat ze de komende dagen doet en wordt ieder goed idee voor iets leuks gevolgd door een koele bries, want mijn eerste go-to-gal vraag ik nu niet meer. Niemand opperde iets over vrienden blijven, geen beloften of wensen voor in de toekomst. Blijkbaar wisten we beiden beter.

En ik zit niet te versippen hoor, nee. Mijn fijne vriendinnenvangnet zorgde ervoor dat ik niet in de goot gleed. Ze luisterden en kwamen, en vroegen en polsten en planden stuk voor stuk iets leuks met me in. Troost liefde met liefde, want dat werkt het beste. Nog steeds hebben ze genoeg tijd voor me, ook al was het de laatste twintig maanden soms Tetrissen met agenda’s om elkaar te zien. Maar ze zijn er nog, en ik ben oké.

Ja, er was verdriet, soms wat meer dan anders, maar er is ook vertrouwen. Niemand is boos, niemand verwijt en niemand krabbelt terug. “Wat vinden jullie ervan, dat het over is?” vroeg ik de jongens. Want ja, we hadden toch wat zondagen samen gesleten en mijn verlies is ook hun verlies. Maar zo zagen ze het niet. Ik voelde me alweer enorm schuldig over weer een verandering in hun leven, maar, zo zeiden ze (nog net niet in koor): “Als jij blij bent, zijn wij dat ook.”

In liefde lieten we elkaar los en dankbaar kijk ik terug. We hebben het goed gehad.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlakbij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden