null Beeld

PREMIUMcolumns

Hanneke: “Als late lesbie vind ik regenboogfeestjes enorm spannend”

Hanneke Mijnster

Hanneke is nog nieuw in de lesbische wereld en daarom was het uitje naar Roze Zaterdag in Rotterdam voor haar een hele uitdaging.

Het was een zaterdag met minstens 26 graden. Zo’n dag dat het gutst door alle gelederen en het smeren niet aan te slepen is, en toch gingen vriendin J. en ik naar een festival. Roze Zaterdag in Rotterdam. Allebei in een soepele tuinbroek, lekker stoer en ideaal tegen schurende dijen, dachten we toen nog. Waaiertjes mee voor het broodnodige wapperen en het grote genieten kon beginnen.

Als late lesbie vind ik dit soort regenboogfeestjes enorm spannend. Goed spannend, dat wel. Maar, ik voel me ook altijd een beetje een nepperd, omdat ik de afgelopen twintig jaar met mannen verkeerde. Zit in m’n eigen hoofd natuurlijk, want als er één cluppie is waar je alles mag zijn en voelen, dan is het wel bij de queers. Vriendin J. is dan ook de beste cheerleader om aan m’n zij te hebben trouwens, want onzekerheden ontkracht ze als de beste en onwaarheden ook. Heerlijk.

Dus wij nul-punt-nulletjes halen, ik ben al niet zo best met alcohol en in de zinderende zomerzon is dat helemaal vragen om problemen, en dansen en ieder half uur deo’en en insmeren. Om en om haalden we een rondje - want rot op met je Tikkies - en nu was het mijn beurt. In de rij voor me stond een groepje twintigers, of nog jonger misschien. In mijn ogen is iedereen die na 1980 geboren is jong, en dat mensen die in het Millenniumjaar geboren zijn nu legaal een biertje met procenten mogen bestellen, bezorgt me al helemaal kortsluiting. De een droeg een topje van gaas, met slechts zwarte plakkertjes gekruist over de tepels. De ander een strak jurkje over een duidelijk vol lijf en de rest was versierd met make-up, opgeschoren haar en glimmende broeken. En ze straalden stuk voor stuk.

Als ik in mijn puberteit ook maar een greintje van hun lef had gehad, dan had dit nooit mijn eerste Roze Zaterdag geweest. Ik had in die tijd geen queer vrienden en kon niet veel anders dan alleen met grote ogen naar de cd hoes van Melissa Etheridge kijken en met een foto van K’s Choice naar de kapper gaan. Het is dat ik jaloezie zo’n zinloze emotie vind, maar mijn bewondering schurkt er bijna tegenaan. Hoe heerlijk om op die leeftijd, als je lijf nog jong is en je geest nog vrij, al zo jezelf te kunnen zijn. Er kwamen nog twee knapperds aangelopen en toen gebeurde het. Mijn ogen knipperden, mijn oren klapperden en mijn hart maakte een sprongetje.

“Yo!” riep de langharige, “dit is Sen y’all.”

En terwijl Sen’s hand in de lucht ging, stapte een van de glitterbroeken naar voren en vroeg: “Hey Sen, wat zijn je pronouns?”

“Die/diens”, antwoordde Sen en met “Oké, cool” sloot de glitterbroek het gesprek af. Geen uitleg, geen gejubel, gewoon een vraag en een antwoord. Prachtig vond ik het.

Hoe wij als volwassenen nog ingewikkeld kunnen doen over hokje M en hokje V, de helft van de gasten in Boerderij van Dorst niet weten hoe ze Raven nu moeten aanspreken, en van het ongemak hun eigen grapje of onzekerheid maken. Hoe menig botte boer nog steeds ‘het’ of vrouw blijft zeggen, tegen iemand die dat zelf zo graag niet is. Het is allemaal zo jammer. Maar hier dus niet. Alsof de nieuwe generatie in een hele nieuwe wereld leeft. Het ontroerde me.

Een paar dagen later sprak ik met vriendin E. over het festival en mijn verwondering. Zij had bewust haar pronouns op haar LinkedIn vermeld, terwijl ze overduidelijk een (cis)vrouw is. Niet eens voor zichzelf, legde ze me uit, maar om het gesprek over de passende aanspreekvorm zo toegankelijk mogelijk te maken. Weer een mooi inzicht, dat ik dankbaar van haar heb overgenomen. Voortaan vind je mij dus als Hanneke (zij/haar.)

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden