null Beeld

PREMIUMcolumn

Hanneke: “De grote zoon wil gewoon een boek om vast te houden, zodat de leraar niet zeurt”

Hanneke Mijnster

Hanneke probeert haar liefde voor boeken over te dragen aan haar zoon maar die wil daar niets van weten.

‘Doe maar iets met seks dan ofzo.’ De grote zoon zucht diep.

Op een tot dan toe gezellige donderdagmiddag, verander ik voor zijn ogen in een pratende belastingaangifte. Een gevoel dat ik maar al te goed ken. Dat me overvalt, iedere keer wanneer iemand iets aan me uitlegt, hoe graag ik de kennis of kunde op dat moment ook onder de knie wil krijgen. Van toelichting word ik altijd opstandig. Laat me met rust, ik lees het liever zelf of ik piel wat. Maar ja, op die manier komt een rijbewijs er nooit (vandaar twee jaar lessen en vijf keer examen) en een artikel publiceert zichzelf ook niet. Mijn hakken gaan zelden zo hard in het zand als wanneer iemand iets in mijn hoofd wil stoppen. Want dat betekent luisteren, mijn aandacht erbij houden, op het juiste moment een slimme vraag stellen en daarna laten zien dat ik het al een beetje kan. Helemaal erg vind ik mannen die iets uitleggen. Want mijn ogen vliegen naar baardharen die uit de pas lopen, naar armbandjes en de mening die ik daarover heb, naar, ja sorry, of de bobbel in de broek links of rechts zit. Ik let goed op of er niet stiekem gemansplained wordt en of ik zelf niks raars doe. En waar is mijn focus terwijl ik aan al die taken denk? Juist.

Nou goed. De grote zoon moet een boek mee, voor Nederlands. Laatst had ‘ie zomaar in de Bruna een boek gezien dat hem aansprak, iets spannends over hacken, en dus trok ik meteen mijn pinpas. Zou hij nu het licht zien? Eindelijk iets anders gaan lezen dan de pockets van die pratende eend of heel, heel misschien eindelijk van lezen gaan houden? Op vakantie met zijn vader had hij er vaak in gelezen, en nu lag ‘ie nog daar. Ophalen kon niet meer, want hij moest ‘m morgenvroeg al hebben. Klein raspje over mijn nooit helemaal uitgeharde schuldgevoel van twee huizen en aangedaan leed, dus werd ik zoals altijd extra probleemoplossend om het glad te strijken. Ik ging meteen los over de boeken die ik had liggen en die wel leuk voor hem zouden zijn. Iets van Wolkers, want hij wilde toch seks? ‘Nee joh!’ riep hij hard. Roddy Doyle dan? Ook zo leuk. Martin Bril heb ik nog liggen, wil je dat niet? Of Confettiregen?

Hij wil het allemaal niet. En hij wil vooral niet horen waarom die boeken zo mooi, grappig, ontroerend en wat al niet meer zijn. Hij wil gewoon een boek om vast te houden, zodat de docent niets te zeuren heeft. Ik kan net zo goed meteen een niettang in mijn hart duwen. Lezen zal hij later wel weer doen, maakt het hem nou uit. Terwijl boeken voor mij net gouden ringetjes zijn. Warme dekens soms, die ik overal mee naartoe neem als ik er midden in zit. Even snel een bladzijde of twee, tijdens het wachten op de bus of bij de tandarts. Een hoofdstuk tijdens de lunch. Toen ik bijna op het einde van Vele hemels boven de zevende was, heb ik mezelf die maandag vrijgegeven omdat ik niet kon stoppen met lezen.

Halverwege mijn verhaal zie ik mijn mooie nazaat naar mijn haar kijken, naar mijn voortand die inderdaad uitsteekt, naar het elastiekje dat net niet binnen grijpbereik op tafel ligt. Hij zucht nog een keer, nu met zakkende schouders voor wat extra dramatisch effect en kiest uiteindelijk voor Confettiregen van Splinter Chabot. ‘Mooi!’ roep ik, ‘want dat gaat ook over een jongen op de middelbare school en- ’

Maar nee hoor. Hij kiest ‘m alleen maar omdat Splinter meedeed aan Wie is de mol?. En vraagt zuchtend of ik nu alsjeblieft kan ophouden met uitleggen.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden