null Beeld

PREMIUMcolumn

Hanneke: “Haar man had vast een midlife crisis, dacht ze, maar het bleek toch een minnares”

Hanneke Mijnster

Wanneer de relatie van een vriendin na twintig jaar eindigt, reflecteert Hanneke op haar eigen liefdesverdriet.

Dit was pas haar eerste keer. De allereerste keer liefdesverdriet in 41 jaar. Mijn oudste vriendin zuchtte diep. Haar wangen kleurden bleker dan ik van haar ken en een likje mascara zat er duidelijk niet in vandaag. Zo’n twintig jaar was ze samen geweest met haar lievelingsman. Altijd lachen, dezelfde dromen, tot op het laatst nog goede seks. Want goede seks is vieze seks, zo vond ze. Waarbij je zweet en alles op gevoel gaat, en de kamer zich na afloop vult met de geur van warme lijven. Maar ineens twijfelde hij. Het was vast een midlife dacht ze, maar anderhalf jaar later bleek het toch een minnares, en begon de pijn weer van voor af aan, maar dan nog een graadje dieper. Van die man hield ze al niet meer, maar het verraad voelde nog vers.

Ik luisterde en troostte, en liet ook de gedachte dat ze best een bofferd was even toe. Want tegenover deze ene keer liefdesverdriet stonden blijkbaar ook decennia aan liefdesgeluk. Want hoewel ik lange relaties heb gekend, heb ik ook meermaals met een hart vol nietjes en deuken in mijn bed gelegen. Ik zie mezelf nog voorovergebogen hangen in de keuken van mijn ouders. Mijn eerste keer liefdesverdriet sloeg in als een bom. Ik kon niet eens een glas melk inschenken zonder tranen. Zestien was ik, en ik dacht dat de wereld verging. Dat die jongen het een paar jaar later alsnog met me wilde aanleggen en ik ‘m afwees voor een ander, was een zoete goedmaker.

Dat is mijn lieve vriendin toch allemaal bespaard gebleven, dacht ik. Tot ik een paar dagen later ineens zelf aan de beurt was. Verkering over, de groetjes en tot ziens. Mijn toekomst was wat hartzaken betreft weer een blanco canvas. Het maakt een groot verschil of je de verlater bent, of de verlatene. Je ego groeit of je ego deukt. En dat geeft ook niet, verdriet is er toch wel. Natuurlijk, het ene verdriet is het andere niet. Verandering in de tafel-en-bedsituatie is veel ingrijpender dan een roze wolk die zich een paar maanden later ineens vol regen zuigt en uiteindelijk vervliegt. Maar wat ook helpt, is dat ik in de loop der jaren liefdesverdriet wel heb geleerd. Van ontreddering is geen sprake meer, ik heb geleerd mezelf een boei toe te werpen, iets waar mijn lieve vriendin nog spartelend naar zoekt. Ze heeft vriendinnen, coaches en af en toe een date die haar veren en aandacht bezorgen. Maar de rouw blijft rauw.

Het verleden leert dat liefdesverdriet door een drietrapsraket gaat voordat het je leven uitvliegt. Eerst is er de rauwe periode, waarin het enige wat helpt de warme deken van vriendinnenliefde is. Zij springen in het gapende gat van de dagelijkse kletspraatjes, lijken ineens oprecht geïnteresseerd in wat je eet vanavond en hoe laat je bij de tandarts moet zijn. Samen smeed je mooie plannen, van alles wat je nog aan leuks gaat doen de komende tijd. Dat kon ook heus wel binnen de verkering, maar nu voelt het anders. Vrijer en een tikje rebels. Precies de kracht die ik nodig heb.

Als de tranen op zijn, komt de nestfase. Naar binnen keren, inzien waarom het beter is zo en op een mooie zaterdag investeren in je eigen warme nest. In mijn geval betekent dat nieuwe plantjes kopen, in het geval van bovengenoemde vriendin ook. Groen doet een mens goed. Het maakt je huis gezellig, je stopt er liefde in en je voelt je nodig. Allemaal hartstikke welkom als je hart nog bibberend op de broodplank ligt. Totdat je met iets meer afstand naar je leed kunt kijken. Je ziet wat iemand je gebracht heeft. Je mooie kinderen, het inzicht in wat je vooral niet wil, de gewoonte om alleen nog maar met heerlijk geurend wasmiddel te wassen.

Liefdesverdriet is een zegen, want het brengt je alleen maar dichter bij jezelf. Je neemt iets mee en geeft iets door in een samenzijn. En zoals schrijver Jan Geurtz, van het boek Verslaafd aan liefde en Over liefde en loslaten, me eens vertelde: alle relaties gaan voorbij, simpelweg omdat niemand van ons het eeuwige leven heeft. Dus begin een nieuwe relatie vooral met verwondering in plaats van verwachtingen. “Wat leuk dat ik je heb ontmoet, ik ben benieuwd hoe lang het duurt.” Dat is een mooie, die nemen we allebei mee onze raket in.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden