null Beeld

PREMIUM

Hanneke: “Hij bekeek me van top tot teen en vroeg: ‘Zal ik maar even doorlopen naar boven?’”

Hanneke Mijnster

Hanneke heeft voor het eerst sinds lange tijd weer nieuwe matrassen gekocht.

Hij bekeek me nog eens van top tot teen en vroeg: “Zal ik maar even doorlopen naar boven?”

Doorgaans ben ik niet van de vlugge praatjes, maar nu knikte ik. Hij was een kop groter dan ik en had een volle baard. Sterke handen ook, zo te zien, met daarin mijn nieuwe matras. Meervoud zelfs. Zo’n twintig kilo per stuk, dus ik liet ’m.

Een tamelijk uniek moment, aangezien ik mijn huidige onderbedden al jaren met me meezeul. Door velen beslapen, en dat komt niet alleen door mijn eigen balboekje. Het zijn de afdankertjes van mijn ouders, die zij ook al eens van iemand hadden overgenomen. Je zou van minder smetvrees krijgen, inderdaad, maar ik deed het er dus prima op. Nu heb ik sowieso wel een hoge goorgrens. Als ik niet oppas, laat ik een dekbedovertrek gerust een week of twee liggen en er vliegt wekelijks wel een vaatdoek tot karton gefrommeld de was in. En ook door deze derdehandsjes liet ik me dus geenszins van de wijs brengen.

Nu heb ik dus twee nieuwe. Gloedjenieuw en helemaal van mij. Iets te vaak werd ik ’s ochtends in het midden wakker of er zeurde iets in mijn onderrug. Dat realiseerde ik me al jaren, maar dankzij een vergissing van de bank in mijn voordeel ging ik nu over tot actie. Blijkbaar had ik ook nog een financiële prikkel nodig.

Naar zo’n beddenzaak ging ik niet, en proefliggen ook niet. Nee joh, ik word al moe als ik eraan denk. Google was mijn vriend en de reviews waren mijn cheerleaders. In een uurtje was het gepiept en de volgende dag stond de man met de grote handen er al.

Het voelde ook wat vreemd om er twee te kopen. Een smak geld neertellen voor een matras dat maar af en toe beslapen zal worden. Ik woon al zes jaar alleen en dat zal nog wel een tijdje zo blijven. Scheiden doet lijden, ja eens, behalve in bed. In bed is het namelijk zálig. Ik las dat Truus en Louis van Gaal nog steeds elke nacht lepeltje-lepeltje slapen, maar o, wat ben ik blij dat ik mijn bed al zes jaar helemaal voor mezelf heb. Niks geen landjepik tussen de lakens meer, scheten die me wakker laten schrikken of gesnurk dat me überhaupt van mijn slaap berooft. De lekkerste nacht is er toch echt een in de luwte. Als er dan toch wat amour du jour is, dan lig ik meteen de hele nacht wakker. Een hand om mijn middel, hoe lief bedoeld ook, zet me in de waakstand en... hup! daar vliegt mijn nachtrust uit het raam. Dan heb ik nog liever muggen.

Het aanschaffen van twee nieuwe matrassen voor één, deed me denken aan hoe het boeken van een singlereis moet zijn. Ik weet zeker dat ik ervan ga genieten, maar een beetje onwennig is het ook. Zo’n grote aankoop rijmt in mijn hoofd beter bij een leven samen. Alsof er weer even een spotje schijnt op mijn leven als alleenwonende, met kinderen. Ik hoef geen rekening te houden met de stevigheid van een mogelijk zwaargewicht, ik hoef niet te vragen naar mogelijke slaapwensen, ik mag het allemaal zelf weten. Voor nu en voor de komende vijf jaar, zeker. In die tijd zal ook rechts wel beslapen worden, maar nooit zo intensief als links.

De matrassen, mijn matrassen, liggen heerlijk. Helemaal zacht en om de boel goed af te toppen deed ik mezelf ook een fantastisch nieuw overtrek cadeau, voor de extra zachte landing. Een prinses voel ik me. Eén ding weet ik zeker: hoe het ook gaat de komende jaren met de rechterhelft, lekker lang latten is de beste bodem.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden