null Beeld

PREMIUMColumn

Hanneke: “Iedereen heeft zijn eigen jeugdpijn. Soms groot, soms klein”

Hanneke Mijnster

Hanneke is onder de indruk van Roxeanne Hazes en hoe zij over haar jeugd vertelt.

Als er iets slecht is voor mijn doorgaans opgewekte humeur, dan is het lezen over Rachel Hazes. Zeker als het al dagen op rij 31 graden is en al helemaal als ze met met haar goed gebruinde neus in de lucht zucht over ‘de rijke fantasie van een toen nog jong meisje’. Een meisje dat toevallig ook haar dochter is en toevallig ook op haar elfde haar vader verloor en eerst een paar dagen in een bomvolle Ahoy en daarna voor de ogen van heel Nederland moest rouwen. En dat om een vader die toch al niet iedere donderdag mee ging naar de manege op zijn papadag.

In de eerste aflevering van ‘Beste zangers’ vertelde Roxeanne Hazes, want zij is dat meisje, kalm en kwetsbaar over haar sterke heimwee en over hoe de wortel daarvoor in haar jeugd ligt. Puur en stijlvol. Geen sneren en geen tranen, maar wel haar waarheid, en de reden waarom ze alleen met haar vriend Erik in de nabijheid, kon meedoen aan een programma dat al jaren door de zielen van artiesten roert. En waar tv-kijkend Nederland dan massaal van smult. Ik heb niet alle seizoenen gevolgd, maar iedere keer wanneer ik kijk haal ik het einde van de aflevering niet met droge ogen. Phantom of the opera van Floor Jansen en Henk Poort is sinds de duettenaflevering van 2019 gegarandeerde jankporno voor de momenten dat de tranen er wel zitten maar nog niet willen komen. Twee artiesten die het beste in elkaar en in zichzelf uit iedere vezel van hun lichaam spuwen, omdat ze niet anders kunnen en niet anders willen, dat raakt me tot in het diepste van mijn hart en dan nog het deurtje daarachter. Dit is het enige programma dat ik volg, naast Oogappels, en waarbij de tv minstens op standje twintig staat.

En het was in die setting dat Roxeanne zichzelf zuiver en gecontroleerd bloot gaf. En dan hoefde ze nog niet eens te zingen. Ze raakte me diep en ook al ken ik haar niet, een gevoel van trots overviel me. Dankbaarheid ook, voor haar kracht en het voorbeeld dat ze daarmee vormt. Het bracht me tot een daad die ver van me afstaat: ik gleed haar DM in. Met een bedankje en een kluwen lovende woorden. Dat doe ik, de slechtste socialmediajournalist die ik ken, echt nooit. Zelfs niet bij artiesten of acts die ik echt heel goed vind of waar ik de platen van koop. Ik appte mijn verkering en twee vriendinnen dat ze deze aflevering echt moesten terugkijken en dat deden ze. Ook janken, zij. Even zweefde ik door de dag met een warm gevoel van sisterhood. Een trots, een dankbaarheid, een fijne rust en een vertrouwen in de groei van de mensheid door de ruimte voor kwetsbaarheid.

Heel even maar, want RTL Boulevard besloot wederhoor te plegen bij Rachel en zij beukte die roze luchtbel met haar oranje nagels direct aan gruzelementen. Want in plaats van dat ze haar mond hield - bijval voor haar dochter was een kleine kans gezien de twee al tijden gebrouilleerd zijn - deed ze er een schep bovenop. In plaats van dat ze haar dochter belde en zei: ‘ach meisje toch, wat verdrietig dat jij je zo hebt gevoeld,’ poetste ze haar eigen ego nog eens op door Roxeannes traumatische herinneringen en doorwerkte pijn af te doen als ‘de rijke fantasie van een jong meisje.’ Op tv, in statements op social media. En dan zoon André er nog overheen, met zijn respect voor zijn moeder. Trouwe lezers weten inmiddels wat ik vind van dat woord en André onderschrijft precies mijn punt.

Maar daar zit de pijn niet eens. Want het meest verdrietige vind ik dat Rachel precies doet waar vele anderen met soortgelijk verdriet voor vrezen. Iedereen heeft zijn eigen jeugdpijn. Soms groot, soms klein. Ook ik, en op mijn beurt doe ik mijn kinderen nu hetzelfde aan. Door te scheiden van hun vader, door niet altijd zo emotioneel aanwezig te zijn als ze nodig hebben. Ik weet het en het gebeurt toch. De afgelopen jaren heb ik veel van mijn opgroeiwonden met mijn ouders durven en kunnen bespreken. Trillend, huilend, zij ook. Wat een geluk heb ik, dat mijn ouders mijn verdriet wel konden en wilden ontvangen. En ik hoop dat mijn jongens later net zo oprecht en zuiver durven zijn als Roxeanne. Dan zal ik naast ze zitten, sorry zeggen en ze horen en voelen.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden