null Beeld

PREMIUMcolumn

Hanneke: “Ik blijk de beste bijrijder”

Hanneke Mijnster

Hanneke ruilt de deep dive sessies van kantoor in voor drie dagen kamperen met een camperbusje. Best een gewaagde stap als eerste uitje.

Op kantoor moest het wel eens. Vreselijk. Een hele dag met een groep in een kamertje van glas, terwijl je eigenlijk helemaal geen tijd had. De manager noemde het een deep dive, maar er was naast angstzweet in dat aquarium vol post-its en flipovers geen water te bekennen. Nee, we doken in onszelf. Of beter, in elkaar. Met het team of met een nieuwe klant. Om elkaar in sneltreinvaart te leren kennen. Later werd het ook wel eens een snelkookpansessie genoemd, omdat er niets te sudderen bleek, maar we in moordend tempo het achterste van onze tong moesten tonen.

Nu gooide ik mijn relatie in een snelkookpan. Zonder post-its en lauwe thee, maar met camperbusje en een matras van een krappe anderhalve meter breed. In drie dagen tuften wij - de goedgeluimde tortelduifjes - door Drenthe, Groningen en Friesland in een met wilde bloemen beschilderde omgebouwde bus uit 1992. Nauwelijks harder dan negentig ging ‘ie en toch klonk het “Pas op!” en “Zie je die rotonde wel?” boven het dieselgeronk uit. De playlist, gemaakt in de voorpret en geluisterd op een losse box, want dit bleek een wagen waar je alleen cd’tjes in kon draaien, gilde er onverstoord Bob Marley tussendoor. Na een dagje touren wisten wij allebei onze plek, ik blijk de beste bijrijder.

Boeken bleven ongelezen, wandelroutes onbegaan. De tijd vloog. En wat deden we? Geen reet. Koffie zetten, borrels happen en vooral praten over alles. Over gekke gewoontes en oude pijnen, over verloren liefdes en waarschuwingen van beider achterban, dat drie dagen kamperen als eerste uitje toch vragen om problemen was, en dat het zo meeviel. Want het viél mee. Of beter: het was echt heel leuk. Niks geen vrees voor verzadiging, nergens een irritatie te ontdekken. Daar ben ik misschien nog wel het meest blij om. Irritatie is zo’n nutteloze emotie. Je verpest je humeur, en meestal ook dat van een ander, door een vlaag van zelfoverschatting. Omdat jij toch echt een handigere, snellere, slimmere manier weet van iets onbenulligs zoals de weg zoeken of de keuken opruimen. En dat je er dan last van hebt, gaat zuchten of bitchen, omdat die ander niet dezelfde maniertjes of gedachtegolven heeft als jij. Met irritatie sta je jezelf toe om even boven de ander uit te stijgen, terwijl gelijkwaardigheid voelen veel sterker is.

Er borrelde geen irritatie in de snelkookbus. We konden zelfs allebei naar de wc, wel zo ver mogelijk weg van elkaar, maar toch. En er viel geen onvertogen woord. Gelukkig maar. Wat er wel borrelde waren plannetjes voor als we later groot zijn. Zoals een huisje in Groningen, midden in het groen. Nooit een hond, misschien een kat. Groene tegeltjes op de muur en 80 vierkante meter is echt wel genoeg. Dagdromen kunnen we als de beste. Sterker nog, we vulden er gemakkelijk drie dagen mee. En in tegenstelling tot de deep dives op kantoor, hoeven er nu geen KPI’s en pijlers in beton gegoten te worden, maar sudderen we op ons gemak nog even na. Want wanneer je wat ruimte voor verrassingen over laat, leer je elkaar pas echt kennen.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden