null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Hanneke: “Ik dacht dat vissen iets was van mannen onder elkaar”

Hanneke Mijnster

Tijdens het hardlopen begint Hanneke iets op te vallen...

Al jaren zie ik ze zitten, meter om meter naast elkaar. Met oploskoffie op de kar en hun hand in een bak maden. Zij vissend, ik rennend. En altijd kijken ze naar me. Glimlachend, een duimpje omhoog of een ‘goed bezig wijffie.’ Voorheen vond ik dat altijd gênant. Alsof ze dachten: ach, kijk die pollewop daar nou proberen. Wacht maar!, fantaseerde ik dan strijdvaardig, over een poosje herkennen jullie me niet meer. Inmiddels sport ik vier keer per week, twee keer hardlopen, een keer boksen en een keer fitness en ik ben nog steeds van het type Hollands welvaren. Alleen nu voel ik me sterk en groet ik vrolijk terug. ‘Jij heb d’r zin in v’daag’, lachte een grijze snorremans op instappers in zuiver IJmuidens. En zo was het. Rondje door de zon, de polder op haar mooist en de hele dag nog voor me. Die vrijheid doet me goed.

Er was wel iets opvallends. Niet eens alleen deze zonnige zondag, nee, ik zie het wel vaker. Je zou het zelfs een trend kunnen noemen, maar het is niet dat ik al weken achter elkaar zit te turven of zo. Het lijkt erop dat, in ieder geval in deze polder, steeds meer vissers ineens hun vrouw meenemen. Zit hij gedachteloos naar zijn dobber te staren, en zij ernaast met haar e-reader. Drankje erbij, happie. En dan samen zwijgen in de zon. Zoals Nielson zou zeggen: ‘waarom zou je dat doen?’ Gezellig samen aan de waterkant en dan niks zeggen? Ik leefde altijd met de overtuiging dat vissen iets was van mannen onder elkaar, en liever nog mannen in hun uppie. Dat het juist een hobby was om voor even úít je huis en je huwelijk te gaan. Dat er hier en daar ook wel een vrouw met een hengel was, soit, maar juist dat turen langs de waterkant was zo heerlijk vanwege de onversneden eigen tijd. Het mannenmoment. Niemand steekt voor zijn lol zijn hand in een emmer vol maden, maar zolang het het doel de middelen heiligt...

En ook: waarom zou je dat als vrouw willen? Op je klapstoeltje met thee uit de thermos, terwijl je ook eens lekker in je eentje in huis kan zijn? Of in de tuin? Misschien woon ik al te lang alleen om het genotsaspect in dit uitje te snappen. Toen ik nog een setje van vier was, waren de momenten alleen in dat grote huis op één hand te tellen, en vaak van korte duur, waardoor ik van de weeromstuit niet eens wist hoe ik er zo optimaal mogelijk van kon genieten. Dus waarom zou je dan, als je ook al samen eet en slaapt, je zondagochtend samen langs de oever slijten?

Maar ja, wie ben ik, hè? Dikke kans dat die koppels, helemaal zen door die hengel en dat boek, naar me kijken en denken: wat bezielt die vrouw om op zondagochtend hier te gaan rennen? Ze hoeft toch niet op de vlucht? En ze wordt niet dunner ook. Weet je wat? We geven die stakker een duimpje in de lucht, want ze doet het toch maar.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden