null Beeld

PREMIUM

Hanneke: “Ik proestte zowat mijn thee uit over die rouwadvertentie”

Hanneke Mijnster

Hanneke leest iedere zaterdag de krant. Haar favoriete stuk? De rouwadvertenties.

Zaterdagochtend is mijn lievelings. In pyjama boven de krant. Nog geen moeilijk gedoe met lenzen en strakke spijkerbroeken, maar gewoon genieten met thee en tijd. Ik begin altijd met de bijlage, Volkskrant magazine. Eerst achterin, want daar staat het liefdesverhaal. Dan de column van Eva Hoeke (heldin!) en daarna van voor naar achter. Het zal minstens één keer per week zijn dat ik iets wat ik hierin lees aan een ander citeer of doorstuur. Wat dat betreft zou de krant er goed aan doen me eens ambassadeurskorting te geven. Pas na het magazine uitgelezen te hebben, ga ik door naar de rest van de krant. Al vanaf de voorpagina verheug ik me op de rouwadvertenties. Ja, heus. Dat zit zo.

In stilte genieten van rouwadvertenties

Het is vaak een beknopt verhaaltje, zo’n familiebericht. Ging Leen onverwachts heen, bijvoorbeeld? Of: zo zo, die Douwe had wel drie vrouwen. Mooie gedichten, Bijbelse evergreens, foto’s of cryptische sneren. ‘Had ons maar verteld hoe het écht met je ging Els.’ Zo’n drieregelig briefje kan me ontroeren, ook al ken ik de mensen in kwestie niet. Als er voor iemand vijf of zes berichten staan, denk je toch dat de overledene enorm geliefd was. ‘Aad was er altijd’, getekend, de collega’s van rayon zuid. Ik schets de setting in gedachten en geniet in stilte.

Maar ook in de namenlijstjes ligt veel moois verscholen. Waar kwam iemand op de wereld en waar verliet-ie haar weer? Duizenden kilometers uiteen, of een klassieke geboren, getogen en het was goed zo? Mijmerend lees ik verder. De advertentie waarin eerst Vicky, Odysey, Perle en Orchydee genoemd worden, inclusief hondenpootjessymbool, was een cadeautje. Vooral omdat de namen van alle familieleden pas daarna werden opgesomd. Het zegt zo veel over iemands liefde en leven, die paar letters in de zorgvuldig gekozen volgorde. Maar de topper tot nu toe is de nagedachtenis aan de geliefde Tjeerd, die niet alleen namens zijn kinderen en kleinkinderen geplaatst is, maar ook namens het leven dat het licht nog moet zien.

Garnaaltje

Emma, Roeland en ‘garnaaltje’, las ik, en ik proestte mijn sterrenmunt zowat uit over de dikgedrukte driekoloms. Zo veel vragen. Zo. Veel. Vanwaar deze werktitel? Vanwaar die aanhalingstekens én cursief? Omdat we anders zouden denken dat er echt een zeevrucht in Emma’s buik zou groeien? Kan een foetus al afscheid nemen van opa? Stelen ze misschien opa’s moment door op deze manier de zwangerschap aan te kondigen? Is garnaaltje een kleinzoon of een kleindochter? Of zijn ze zelf ook nog in het ongewisse? Zouden ze zelf liefkozend ‘garnaaltje’ zeggen, of gewoon al Dirk, maar mocht dat nog niet in de krant? Het is natuurlijk ook iets geks, zo’n ongeboren baby. Wij noemden Guus meestal ‘Rug’, omdat de aanstaande opa en oma maar bleven raden hoe ’t jong zou gaan heten en ik al verklapt had dat er een ‘u’ in zou zitten. Hartstikke prima die inside jokes, maar moet dat nou meteen in de krant?

Naast al dat harde nieuws, de liefdeslessen van anderen en mooie tips voor films en boeken, blijkt zo’n krant al gauw goed voor een uur leesplezier. Ik durf zelfs te beweren dat als ik niet zelf de sjaak was met papier wegbrengen hier in huis, ik dan elke dag ook Trouw en NRC erbij zou willen lezen. Het is een van fijnste manieren om de dag mee te beginnen of te eindigen. Alhoewel, zeven dagen zaterdag maakt het weekend ook weer zo doods.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden