null Beeld

PREMIUMcolumn

Hanneke: “In mijn eentje naar een donker bos leek me een goed idee”

Af en toe boekt Hanneke een kleine vakantie. Deze keer ging ze in haar eentje naar de Veluwe. Waar ze ook echt alleen bleek te zijn.

Hanneke Mijnster

In mijn eentje in een donker bos zitten in een lang en guur decemberweekend, dat leek me ineens een bijzonder goed idee. Zo goed zelfs, dat ik meteen boekte voor de volgende dag. De jongens zouden een paar dagen bij hun vader zijn, ik kon mijn werk prima meenemen en ik had vooral een gigantische behoefte aan bosbaden. Aan struinen door gevallen bladeren, dwalen door onbekend terrein en het Kröller-Müller Museum bezoeken.

Op mijn eigen tempo en in mijn eigen volgorde doorkruiste ik de zalen. Slenterend bij Léger, minutenlang starend naar Mondriaan en met ferme passen langs de lichtkunst van Dan Flavin. Nog een vleugje Van Gogh meegepakt ook, en besloten dat ik liever naar zijn koppen kijk dan naar zijn landschappen. Niks jagen of slenteren, alles precies zoals het voelde. Het is heerlijk om ongegeneerd egoïstisch te zijn, en dat vier dagen lang.

Spannend is het ook. Iedere keer weer. Dit is de vijfde keer dat ik zo’n huisje boek voor me, myself & I en nog steeds stuit ik de eerste dag op ongemak. Het blijft ook bij herhaling als aaien met schuurpapier over mijn ingebakken eenzaamheid. Want ook al wil ik dit zelf, en wil ik juist de uitdaging van ontbering, ik moet me altijd over een bevriesreactie heen zetten. Mijn lijf zegt “Nee joh, blijf maar veilig hier, binnen”, terwijl mijn hoofd naar buiten wil, de buurt verkennen en de supermarkt bekijken. Al is het maar voor een ontbijt voor morgenochtend.

Deze keer een beetje extra spannend, omdat ik echt de enige was die een huisje daar op de Veluwe bij min twee een goed idee vond. Met om vier uur de deur op slot, de verwarming op 21 (daar wel, ja!) en waxines voor een vleugje sfeer bouwde ik vier dagen lang een zelfliefdesnest. Tot zover iedereen gelukkig.

De laatste ochtend, vlak voor vertrek, begon helaas de terreur. “Vandaag check je uit bij je huisje, we hopen dat je het fijn hebt gehad!” Joe, bedankt. De volgende dag een mail: “Je was vier dagen in een huisje op de Veluwe, we horen graag wat jij ervan vond!” en dan een lijst met stellingen en gezichtjes, oplopend van frisgroen naar felrood, met mondhoeken die langzaam gaan hangen.

Twee dagen later is het weer raak: een bericht waarin de huisjesverhuurboer vertelt dat het echt heel erg belangrijk voor hen is dat ik laat weten hoe tevreden ik was, en of ik een review op de website wil schrijven. Ja, ik vond het leuk en nee dat wil ik niet. Maar die optie kan ik niet aanklikken. Ik kan alleen in een soort dagboekvorm aan nieuwe potentiële huurders laten weten wat ik van het bed vond, of de eigenaar die ik niet zag maar alleen mailde aardig was en of het groen was in de omgeving. Ja dat was het, want: bos.

Na het huren van een busje, het boeken van een boottocht of het bezoeken van een bioscoop krijg je dezelfde ellende voor je digitale kiezen. Allemaal willen ze weten hoe blij ik was en vooral of ik het via hun website aan anderen wil vertellen. Laat het stoppen zeg, alsjeblieft. Dat ze iets aan marketing moeten doen, snap ik, heus. Maar nu blijkbaar iedereen dezelfde cursus klantenbinding heeft gevolgd, gaat het mis. Na een dag of wat ontspannen zo’n bombardement met vind-ik-leuk-verzoekjes maakt dat ik er zo onderhand alwéér even tussenuit moet. Hebben ze het toch voor elkaar.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden