L52_column Beeld
L52_column

PREMIUMcolumn

Hanneke: “Kijkend naar het WK realiseer ik me hoe ik het mannenlijf ontwend ben”

Hanneke Mijnster

Het kijken van het WK maakt gevoelens los bij Hanneke, waaronder de plotselinge behoefte aan wat mannelijke energie in haar leven.

Nederland, o Nederland, wat ben je goed te doen. Opstellingen, een karige eerste helft, dat boeit me allemaal geen bal. Nee joh. Het ware genieten zit ’m in de testosterontosti’s op het veld wanneer een van die mannen scoort. Het gaat met dansjes, met vingers in de oren, of naar boven, met kusjes naar de hemel en springen op elkaar. Die lijfelijke ontlading is een lust voor het oog. Zoals Daley Blind zijn vader kopte na zijn goal, zoals de bromance met het hele team hechter wordt naarmate het toernooi vordert, dat vind ik nog mooier dan de doelpunten zelf.

Kijkend naar die glimmende koppen, die bulken van benen met gespierde bogen boven de knieën, realiseer ik me hoe ik het mannenlijf ben ontwend. Sinds ik met vrouwen verkeer voel ik die grote handen niet meer. Klauwen als kolenschoppen, een harige borst en schoenen in maat 45 zijn al een paar jaar geen dagelijkse kost meer voor me. Dat grote en brede, zo’n zware stem, het is niet vaak meer in mijn nabijheid. Als thuiswerkende late lesbie heb ik toch vooral vrouwen om me heen. Wat ik heerlijk vind, overigens, ik gedij goed bij zachtheid en diepgang, maar soms kan ik een harde grap of een mannelijke kijk op de zaak ook wel eens missen. Niet dat ik lijfelijk nog naar grofheid verlang, sterker nog, daar drijf ik juist steeds verder van af, maar gewoon een goede scheut mannelijke energie zoek ik soms bewust op.

Dan bel ik mijn broer of mijn vader, of mijn ex, en is het vraagstuk van dat moment een telefoontje later weer opgedeeld in hoekige brokken die we samen tot een oplossing stapelen. Een man kan ook zo lekker recht in mijn gezicht zeggen dat iets een slecht idee is, of dat ik iets helemaal anders moet aanpakken. Heerlijk verhelderend, tussen al die dames die precies begrijpen wat ik bedoel en vooral luisteren en hartjes sturen. Zo zwart-wit is het niet, vooruit, want ik ben gezegend met de beste vriendinnen die me wel degelijk de waarheid durven zeggen, maar zo af en toe kan ik het mannelijk perspectief best verfrissend vinden.

Nu, tijdens het WK, het moment waarop we gezamenlijk de oogkleppen voor de misstanden weer dulden - want ja, erg van die arbeidsmigranten en die opvattingen over vrouwen en lhbtiq’ers, maar we gaan nu wel naar de kwartfinale - zie ik vooral de vrouwelijkheid zegevieren bij die mannen. Er wordt gehuild, Denzel Dumfries wordt gekust door de bondscoach en dan is er nog de uitgebreide opgeschoren-koppiesparade. Een scheiding in een boogje, een driehoekje in de nek, letters, boodschappen, kleuren ter ere van een overleden oma: ze dragen het met trots. Ik smul ervan. Lekker genderfluïde, dat voetbalvolk.

Behalve bij de Japanners, die geroemd worden om hoe netjes ze de kleedkamer achterlaten, met keurig opgevouwen shirts en nergens meer een wikkel van een Snickers op de grond. Fantastisch, vond ik, maar dat werd dan weer gezien als iets cultureels. Jammer, want juist die zachte kant is de gemene deler onder de spelers en wat mij betreft de winnaar van dit WK.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden