null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Hanneke: “Mensen komen in twee kleuren: de kiezers en de twijfeltrutten”

Hanneke Mijnster

Hanneke geeft zich op voor een tekenworkshop terwijl ze eigenlijk helemaal niet kan tekenen.

Mensen komen in twee kleuren: de kiezers en de twijfeltrutten. Ik ben absoluut uit het eerste hout gesneden. Kiezen. Doen. Gaan. JA. Zo switchte ik eens na een goed gesprek met een huisgenoot van studie, middenin de zomervakantie. Kocht ik zowel mijn huis als mijn Mini na één keer kijken en gaf ik me een maand geleden vol overtuiging op voor een tekenworkshop in Rotterdam. Niet makkelijk, wel heel leuk. Dacht ik. Hoopte ik. Voelde ik. ‘Als je een potlood kunt vasthouden, dan kun je ook tekenen’, stond erbij. Gewoon beginnen en lief zijn voor jezelf. En dus stond ik afgelopen vrijdag met 13 andere vrouwen (en één man) van boven de veertig (en één van 28) naamstickers op jassen te plakken. Denk wandelschoenen, tekenkrukjes, uitrolbare etuis vol pennen met moeilijke namen. En ik.

Niemand kende elkaar en toch zouden we de komende drie dagen met elkaar op werkvakantie gaan. Dat het voornamelijk een club vol vrouwen zou zijn, had ik wel verwacht. Dat ik niet de oudste zou zijn, ook. Dit is toch de levensfase waarin we eindelijk weer eens iets leuks voor onszelf gaan doen. ‘Ik doe helemaal niks en mijn man zorgt maar dat er eten is!’ zei de een. ‘Ik heb gewoon twee nachten een hotel geboekt’, zei de ander. Blijkbaar koos iedereen dit weekend vol overtuiging.

Na de stickersessie volgde het voorstelrondje, ook dat kon je uittekenen. Opsommingen van gezinssamenstellingen en beroepen volgden, met als gemene deler de liefde voor tekenen. ‘Urban sketching’, riep de een, ‘poscastiften’, riep een ander en ik wist: ik ben hier een kleuter in de brugklas. “Ik teken sinds een week of drie, en ik kom hier om te leren en te genieten”, zei ik daarom. Iedereen lachen, maar dat het geen grap was, bleek wel toen we de resultaten van onze eerste opdracht op een bankje moesten uitstallen. Zal ik mijn schrift in mijn tas stoppen en gauw gaan plassen?, dacht ik nog, maar ik had niet meerdere meiers neergeteld voor een slappe hap, natuurlijk.

Ik had gekozen, dus ik ging. En ik had niet beter kunnen kiezen. Waar vrouwen bekend staan om hun krabbenmand, waarin ze elkaar naar beneden trekken om zelf omhoog te kunnen kruipen, was het hier in de oude haven van Rotterdam enkel een subtropisch warm bad, ook al gaf m’n iPhone slechts negen graden aan. Complimenten, bewondering, vrouwen die echt graag hun hele boekje aan de voltallige groep showden en vooral veel aanmoediging. Als mijn hefbrug, die Jeff Besos zo graag wilde ontmantelen voor zijn jacht, echt niet op een hefbrug leek, kreeg ik nog veren en stickertjes voor mijn kleurgebruik en schattige details. En ik ging er met boter en suiker in. Want gut, wat vond ik het leuk. Ook al was ik met zijwieltjes bij de Tour de France, ik fietste wel mee. En de juffen en andere tekentypes hielden me af en toe uit de wind, en gaven elkaar een duwtje in de rug. Dat ik nog nul ervaring had, was trouwens ook mijn winst. Want nul ervaring betekent nul verwachting van mezelf. Waar de anderen nog wel eens moesten vechten tegen hun innerlijke criticus, was ik blij verrast als mijn potloodstrepen daadwerkelijk op een prullenbak leken en ik na twee uur kijken en priegelen met een zwart pennetje zowaar een bar aan elkaar had getekenbreid (ja dat is een woord, weet ik inmiddels.) Ik hoefde alleen maar te genieten, en laat dat nou precies zijn waarvoor ik heb gekozen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden