null Beeld

PREMIUMcolumn

Hanneke: “Midden in de nacht vuurwerk knutselen vindt mijn zoon hartstikke logisch”

Hanneke Mijnster

Hanneke vindt zelfgeknutseld vuurwerk in de onderbroekenla van haar zoon. En ja... hoe reageer je daar als moeder eigenlijk op?

Nog wakker wordend loop ik de slaapkamer van de puber in. Krrrr. Krrrr. Ik voel knispers onder mijn voeten. Hoor een klein kraakje, zoals de souvenirs die ’s zomers aan je slippers blijven hangen. Maar ik ben niet op het strand en het is al helemaal geen zomer.

Wat zit er voor krokants onder mijn voeten? Een penetrante geur dringt mijn neus binnen. Ik herken ’m wel, maar voor thuisbrengen is het nog te vroeg. Ineens begrijp ik het gebonk dat ik hoorde vannacht.

O gut, ik weet het al. Kruit. Ik ruik kruit, van mijn zoon (nee, niet zo, you perv). Mijn mini-McGyver heeft zijn bij de Aaceetiiion gescoorde categorie 1 vuurwerk mee in zijn hol gesleurd, opengeknipt en platgeslagen om er een nieuwe, supersonische pijl van te bouwen. Of zes, zo blijkt wanneer ik zijn onderbroekenla opentrek. Dit zou een goed moment zijn voor bezorgdheid. Voor een preek over brandgevaar, een gedwongen marathon van ‘je bent een rund’-filmpjes uit de jaren negentig die mij zo’n diepgewortelde stompjesangst hebben bezorgd dat ik nog niet eens een aansteker durf te lichten.

Maar zo ben ik niet bedraad. Meestal niet althans. Mijn jongens gieten al jaren in hun eentje pannen macaroni af, snijden tomaten met mijn grootste mes en in de klimrekkentijd riep ik nooit: ‘Pas op!’ Met waarschuwingen win je namelijk niks. Liever laat ik mijn jongens een les trekken of direct hun zelfvertrouwen groeien, dan dat ik ze behoed voor pijntjes en butsen.

Dit kruit is andere koek. Met een beetje pech vliegt straks de hele kiet in de fik. En aangezien onze bovenwoning van bijna honderd jaar oud in elkaar gevlochten is met hout, riet en een laagje stuc, weet ik dat het tijd is om op te treden. Daarvoor moet ik eerst achteruitlopend het stinkende puberhonk weer verlaten, om in mijn eigen slaapkamer een schaterlach te onderdrukken. Mijn risicoruime aanpak heeft mijn puber overmoedig gemaakt. Midden in de nacht vuurwerk knutselen en de bouwwerken stiekem in zijn onderbroekenla verstoppen vindt hij blijkbaar hartstikke logisch. En ik vooral hilarisch. Toegegeven, ik mag die opportunistische kijk wel. Maar nu moet ik mezelf uit de beschouwende rol trekken en kordaat optreden.

De komende week staan er daarom drie broodtrommels op mijn balkon. Gevuld met kruidige bouwwerken van een trotse en nieuwsgierige puber. Voor de veiligheid, leg ik hem uit en hij begrijpt het. Zegt hij. Ook het gevaar van poeren in dat spul – en al helemaal binnenshuis – heb ik alsnog uitgelegd, compleet met vieze filmpjes over leed. Of daarmee de champagne open kan? Was het maar zo’n feest.

In mijn stad geldt een vuurwerkverbod, maar zolang het categorie 1 spul nog bij iedere super te koop is, loopt dat natuurlijk met een sisser af. En zolang het naast de oliebollen en de papieren hoedjes ligt in alle grootgrutters met kleine prijsjes, en álle kinderen tegen elkaar roepen dat deze soort gewoon mag, zien zij het gevaar er werkelijk niet van in. Dus deze keer komt de grote klapper van mij en breng ik mijn goede voornemen voor dit jaar meteen in de praktijk. Van zijn laatste zakgeld koopt hij geen vuurwerk meer, maar minstens drie nieuwe broodtrommels voor mij.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden