null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Hanneke: “Mijn middelbare schoolcarrière begon bloedfanatiek”

Hanneke Mijnster

De laatste weken zijn er veel studenten geslaagd voor de middelbare school, en dat herinnert Hanneke aan haar middelbareschooltijd.

Sinds een week of twee wemelt het wapperende vlaggen om me heen. Vrienden en vriendinnen juichen vanuit hun diepste dat hun kind de eerste grote horde heeft genomen: een dikke krul op het eindexamen. Ik mag graag een voorschot nemen op dat geluk. Ook al zit-ie pas in de brugklas en moet nummer twee nog beginnen.

Tot een half jaar geleden dacht ik dat het allemaal reuze meeviel, die middelbare school. Hij maakte vrienden en was vol in ontwikkeling, ik spiekte af en toe of ik al een okselhaar kon vinden, of een krokante onderbroek, en ging maar wat graag van het goede uit. Toen de vader een vriendinnetje tijdens het ophaalmoment lachte dat vooral hij en zijn vrouw het druk hadden met hun dochters huiswerk, lachte ik hard mee.

Curlingouders, dacht ik, ik laat de mijne lekker vrij. Twee wakkerschuddende rapporten later zoek ik alsnog op mijn knieën mee naar zijn boek van Engels, stampen we samen woordjes Frans en souffleerde ik vorig weekend de mooiste Nederlandse gedichten voor zijn bloemlezing Poëzie. En dan moet-ie nog een jaar of vijf.

Mijn eigen middelbare schoolcarrière begon bloedfanatiek. Van de mavo/havo brugklas stoomde ik door naar het atheneum om even later wegens chronische verliefd en diep onzeker te stranden op de havo en daar nog te blijven zitten ook.

Ik wist wel dat ik de stelling van Pythagoras moest snappen, maar ik had alleen energie voor de stelling in het fietsenhok, waar René stond te roken. Hij een gabber, ik een alto en drie klassen lager: kansloos natuurlijk. Dagdromend ging ik de dag door, om ’s avonds tegen de klippen op te blokken voor Frans en de volgende middag huilend naar huis te fietsen met weer een onvoldoende.

De tijd die mijn moeder mijmerend de mooiste van mijn leven noemde, voelde als een heel lang proefwerk waarvoor ik niet wist wat ik moest leren. Want waar ik zag dat ik moest berekenen hoeveel a x b x c was, hoe ik structuurformules moest invullen en wanneer Napoleon precies de troon besteeg, begreep ik de wereld en mezelf steeds minder.

Liever had ik geleerd hoe ik mezelf een voldoende gaf. Hoe belangrijk slaap was voor mijn gemoed, hoe ik negatieve gedachten kon vervangen door positieve, hoe ik mild kon zijn voor mezelf en hoe helend de natuur werkt. Dat economie niet iets van ministeries en tussen landen is, maar de waarde die je hecht aan je tijd en je geld. Dat zorgen voor jezelf niet alleen elke dag douchen is, maar ook dat ‘nee’ zeggen altijd mag. Dat vriendschap echt belangrijker is dan voortreffelijke cijfers en dat niet studeren óók een optie is. Mijn hele middelbareschooltijd zag ik het leven als één rechte lijn, met de vlag aan de gevel als uithangbord van geslaagdheid. Continu bang dat iedere bocht een afgrond betekende.

Zoals de meeste ouders doe ik het nu bij m’n eigen kind he-le-maal anders. Ik herinner ’m sinds die rapporten en verontrustende mailtjes van zijn mentor aan z’n huiswerk, help mee met overhoren maar geef vooral genoeg ruimte voor het rondhangen met zijn vrienden, het prutsen op een werkplaats na schooltijd en het meekijken met mijn series (vaak over iets van seks). Maar wel zonder stress.

We praten en lummelen wat, en brainstormen samen over hoe we hem zo goed mogelijk door die havo kunnen loodsen. Op zijn school draait het met extra vakken als Tuin en Hout niet alleen om kennis en leren, maar ook om je weg vinden in de wereld. Mijn drukke druif fietst er iedere dag vol plezier en verwachtingen heen en ploetert zich dankzij ouders, huiswerkklassen en agenda-invul-hulp vrolijk naar de eindstreep van dit jaar. En ook al gaat de hele klas standaard over in het eerste jaar, hier gaat binnenkort gewoon de vlag uit.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden