null Beeld

PREMIUMcolumn

Hanneke: “Online shoppen is net een Bossche bol, ik ben er weer ingetuind”

Hanneke Mijnster

Tegen beter weten in besluit Hanneke toch online wat kleding te kopen. Tien minuten nadat de postbode aanbelt, komt de domper al...

Ik ben er weer ingetuind. Hoewel ik beter weet. En mezelf ken. Successen uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst, maar lessen zeker wel. Zou je denken. Maar nee. In een sandwich van tijdsnood en milde onzekerheid leek het me toch weer een goed idee om online kleding te bestellen. Ik ging namelijk naar een festival en het was al maandag. In de tussenliggende dagen lagen er deadlines, afspraakjes, kinderen op tafel, die allemaal meer prioriteit vereisten dan shoppen in de binnenstad.

Natuurlijk werkte de app met het oranje driehoekje meteen mee. Als ze me nog om een wachtwoord hadden gevraagd, had die barrière me er misschien van weerhouden. Maar nee hoor: klikkerdeklik gooide ik mijn digitale mandje vol met kleurrijke broeken, met bloemen en patronen, met wijde pijpen en een lekker zacht stofje. Oh wat zou ik shinen daar op het festival. Ze hielpen me zelfs met het bepalen van de maat, ‘neem deze broek maar een maatje kleiner’ las ik en prompt gooide ik nog een item in het bakje. Ze droegen topjes aan die erop konden en ik bleef stouwen. Want dat is het verneukeratieve hè, van digitaal shoppen. Zolang je zelf dat mandje niet door de winkel hoeft te zeulen, blijf je stouwen. Blind voor het gedoe met de doos. Dat komt altijd en je wéét het. Ik weet het. Want van de zeven broeken bleven er uiteindelijk drie over. En twee shirtjes. En wat speldjes. En een tasje voor daar, ook handig en precies in het groen van twee van de drie broeken. Wanneer het toch de derde broek zou worden, was het ook geen ramp, want die is zwart.

Tien minuten duurde de high nadat de pakketbezorger had aangebeld, daarna kwam de domper. Online shoppen is net een Bossche bol. Alleen de eerste twee happen zijn lekker, daarna staat het suikergeweld je tegen. Want: die zwarte broek bleek veel te lang, de ruitjesbroek bleek helemaal niet zacht en alleen de bloemenbroek was leuk en fijn. Mijn woonkamer bezaaid met opengescheurde zakjes, standaard aan de verkeerde kant, overal broeken en prullen en mijn irritatie inmiddels tot het kookpunt. Ja, ik heb er maar één nodig. En ja, de topjes en de speldjes en het tasje mochten allemaal blijven. Maar ik zou ook een prima leven hebben zonder. Nu zit ik met die zooi.

Het festival is geweest, het was fantastisch. Alles wat ik ervan hoopte and then some. We lachten en dansten en genoten. Ik stond inderdaad te shinen in m’n bloemenbroek. Het t-shirt bleef in mijn al even schattige groene tasje, want ik danste heel Woodstockerig de hele dag in mijn beha en nu moeten die andere twee broeken en de niet gekozen topjes weer worden teruggestuurd. In de originele zakjes. In die veel te grote doos. Bij een of ander inleverpunt. Gedoe met een grote G en precies de reden waarom ik online shoppen zo vervloek. Wat nou tijdswinst op m’n maandagavond. Nu gooi ik, wederom, minstens een uur weg aan hannesen met een doos vol meuk die ik niet hoef. Blijkbaar is de afterparty dit jaar bij het afgiftepunt.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden