null Beeld Libelle
Beeld Libelle

Column

Hanneke: “Sorry’s zijn als een rode wijnvlek die je probeert weg te poetsen met een natte theedoek”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over een oude vriendin.

“Hoi Hanneke”, klinkt het vrolijk aan de andere kant van de lijn. “Wij hadden een uur geleden afgesproken…” Opvlieger. Kramp. Vloedgolf aan gevoelens. Juist met haar. Een collega die een vriendin werd en uiteindelijk door wat butsen op een ego naar de achtergrond verdween.

Twaalf maanden

Pas toen ik haar toevallig weer eens tegenkwam, voelde ik hoe ik haar gemist had. Zij gaf er direct woorden aan. We appten nog wel eens, en zeiden “tot gauw!” Maar gauw is al gauw twaalf maanden.

Een paar maanden geleden appte ze weer. Of ik zin had om te bellen. Meteen had ik zin. Het gesprek was vrolijk, vertrouwd en energie gevend. Weer merkte ik hoe ik haar mis in mijn leven. Ze is een inspiratiebron voor me, met oprechte aandacht en schurende vragen. En het was zo fijn om te horen hoe het nu met alles is.

‘Alles’ is als je boven de veertig bent: hoe is het met je kinderen, is je moeder nog gezond, is je werk fijn en ben je blij in je huis?

Toen ik haar leerde kennen, zo’n vijftien jaar geleden, was ‘alles’ voornamelijk: ben je blij? Wat wil je in werk? Welke projecten staan er op je doelenlijst voor volgend jaar? Past je liefde een beetje bij je?

Inhaalkinderfeestje

We hadden de afspraak al drie keer verzet. Want corona bij de hele klas, want een ingelaste brainstorm, want een inhaalkinderfeestje. Die eerste en die laatste was ik. En nu zat ze dus al een uur op mij te wachten, terwijl ik nietsvermoedend in mijn lelijke legging, en de dames los in de kooi, poetsend door mijn huis scharrelde.

Vier, vijf, zes sorry’s later stel ik voor gauw een nieuwe afspraak te maken. Maar sorry’s zijn als een rode wijnvlek die je probeert weg te poetsen met een nat puntje theedoek. “Nu lijkt het net of het me niets kon schelen”, probeer ik. “Terwijl ik er echt naar uitkeek om je weer te zien.”

Wat ook echt zo is. Mijn sorry is meer een uiting van machteloosheid, en van mijn eigen teleurstelling. Ik weet echt niet waarom deze beloofde lunch me totaal is ontschoten en ik had potdomme veel liever met haar op het terras willen zitten dan het zomerstof van mijn vazen te aaien.

Sorry's

Je hebt sorry’s voor de schrik, sorry’s die eigenlijk gewoon nee betekenen en sorry’s uit je hart. Sorry’s die stiekem een deur zijn om een doodlopende discussie dicht te trekken. Daar is Mark Rutte bijvoorbeeld heel goed in. En mijn kinderen ook. Sorry’s voor een ander en sorry’s voor jezelf. Deze sorry werd door ons allebei gevoeld en maakte daarmee het gedane leed gelukkig echt wat minder zwaar. Ik plakte er voor de zekerheid nog maar een concrete ‘gauw’ achteraan.

Anderhalve week later sta ik alsnog met een enorme bos goedmakers op haar kersverse stoep. Nieuw huis bekeken (mooi!), luxe gegeten (lekker!) en net zo vertrouwd aan tafel alsof we elkaar vorige week nog gezien hadden. En we voelden allebei: ik zie je gauw.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden