Hanneke: “Wachten tot je versierd wordt kun je echt vergeten” Beeld Libelle
Hanneke: “Wachten tot je versierd wordt kun je echt vergeten”Beeld Libelle

PREMIUMColumn

Hanneke: “Wachten tot je versierd wordt, kun je als lesbiënne echt vergeten”

Hanneke Mijnster

Het enige dat Hanneke mist aan het heteroleven is de eenvoudige manier waarop nieuwe contacten tot stand komen.

Of ik het dan niet mis, wordt me vaak gevraagd. ‘Het’ is in dit geval meer een ‘hem’, namelijk de piemel en alles wat je daarmee kunt. De mannen zoekend naar validatie, de vrouwen speurend naar mijn verlangens van vroeger. Het antwoord is nee. Niet de piemel, niet de rolverdeling achter het stuur, noch de uitleg van iets dat ik allang weet mis ik uit mijn heteroverleden. Mijn boodschappen draag ik moeiteloos zelf naar boven en ook mijn nieuwe oorbellen koop ik gerust zelf, ja dank u.

Het enige wat ik mis aan het heteroleven is het achteroverleunen voor nieuw contact. Want in de lesbische uitgaanswereld is me verlegen verschuilen in een hoekje van de bar er niet meer bij. Met alleen wat wapperen met mijn krullen kom ik precies nergens.

De eerste keer dat ik naar een vrouwenfeest ging, gebeurde er iets moois. Namelijk: niks. Ik was met een groepje vrouwen dat nieuwsgierig was naar vrouwen. We hadden ons mooi gemaakt; kokerrok aan, hakken, wat foundation op de wangen en daar stonden we: knap en klaar om geschaakt te worden. We keken rond en liepen van de ene zaal naar de andere, maar onze handen bleven leeg en onze drankjes kochten we nog steeds zelf. En waar mijn vriendinnen mopperden over de saaiheid en de muziek die ook al niet goed was, bloeide ik juist helemaal op. Mijn doel was niet versieren, al had ik een knappe tofferd ook niet van me afgeduwd. Ik keek vooral mijn ogen uit. Het was in de tijd dat ik net voor het eerst met een vrouw had gezoend en gefrunnikt, en nog helemaal niet bezig was met labels en hokjes. En daar op dat feest zag ik alle types voorbijlopen waarnaar ik al sinds mijn puberteit keek. Met bewondering, dacht ik altijd, maar ineens viel het kwartje. Dit was anders kijken. Ik voelde me ontzettend thuis tussen vijfhonderd totale vreemden. Mijn escapades waren geen avontuur, zoals bij mijn vriendinnen, maar een wezenlijk onderdeel van mijzelf. Ik was verre van hetero, maar mezelf echt lesbisch noemen vond ik spannend. De hele avond raakte ik niemand aan en toch gaf het me een flinke zwieper in de goede richting.

Vier jaar later stond ik dit weekend voor het eerst in een vrouwencafé. Met eenzelfde opgetogenheid als toen. Alleen maar vrouwen en ik mocht er gewoon tussen. Ik hoorde erbij. Ik voelde me geen zij-instromer meer, maar gewoon lesbisch. En een groentje. Nu kwam dat laatste ook vooral door de honderd paar ogen die waren gericht op mij en vriendin M, ook een late lesbie. De lesbische scene is klein, en het was duidelijk dat wij niet bij de stamgasten hoorden. Ongegeneerd keek de ene na de andere vrouw ons aan, vol in het gezicht, secondenlang en dan nog eens. Het leek wel Tinder in 3D. Ik dacht aan de lessen van Eline Zegers, die me onlangs haar boek Vrouwen versieren voor vrouwen opstuurde. Wachten tot je wordt versierd kun je echt vergeten, als je iets wil moet je zelf aan de bak. De schrijfster had het eens een jaar tot haar missie gemaakt om zoveel mogelijk blauwtjes te lopen, om haar versierspier te trainen. Dat is mij nog een brug of zes te ver, maar ik nam me wel voor om bewust oogcontact te zoeken als ik een leuke vrouw zou zien. Gewoon voor de oefening.

Ik weet inmiddels dat er vier verschillende taps op de bar stonden, dat het plafond een verdomd bobbelige stuclaag had gekregen en dat achterin één kleine ventilator de warmte probeerde te verdelen, maar hoe ik nou een beetje lekker flirt weet ik nog steeds niet. Af en toe keek ik iemand aan - tip van Eline - en dat ging goed. Glimlachen, nog zo’n tip, lukte me ook. Ik stak zelfs een keer mijn hand op, maar die werd glashard genegeerd. Mijn ogen zochten een uitweg voor alles wat ook maar op flirten leek. De stamdames waren vast al een stuk verder in het handboek, want ik werd wel door iemand in een gesprek getrokken over die ventilator aan het plafond, een andere vrouw propte een Bounty in mijn kontzak - ze had er vier, dus ze ging duidelijk voor een spreiding van haar kansen - en de overige gesprekjes met vreemden gingen vooral over het afrekenen van mijn bier en de rij voor het toilet. Een topavond was het zeker, want ik was opnieuw helemaal in mijn hum tussen honderd vreemden, en dat flirten gaat over vier jaar vast een stuk beter.

Hanneke Mijnster (42) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en werkt nooit meer voor een baas. Ze woont vlakbij de kust en schrijft goudeerlijk over haar leven, lusten en lasten.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden