null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Hanneke: “Wat ik lekker vind, is niet wat de meeste mensen scharen onder lekker eten”

Hanneke Mijnster

Hanneke kijkt wat rond op een dating-app, maar iemand die zegt van lekker eten te houden, wijst ze altijd af.

Het mooie van weer single zijn, is dat het je andere relaties in een nieuw daglicht zet. Sinds een paar maanden heb ik letterlijk en figuurlijk meer ruimte voor de mensen die mij lief zijn. We spreken bewuster af en zien elkaar vaker dan bij af en toe een etentje. Vriendinnen worden weer mijn +1 voor feestjes en festivals en zorgen voor instant warme hartjes. Of, zoals vriendin N. altijd zegt: “Van een avond met vriendinnen ga je altijd blij naar huis, en na een date is dat nog maar afwachten.” Nu is de zomer ook wel het seizoen om single te zijn, waarschijnlijk piep ik met kerst wel anders.

Zo werd een oud-collega ook spontaan een vriendin - neehee, niet zo! - maar ook zij kreeg ineens oog voor vrouwen en dus zaten we samen te swipen. Maar waar let je dan op? Wat zijn de yay’s en de nay’s? Zij knapte duidelijk af op zonnebrillen (oké, kan) en op honden. Die snap ik. Voor mij is de tekst ‘ik hou van lekker eten’ direct een rood kruis. Hup. Wegwezen. Niks voor mij. En niet alleen vanwege de creatieve armoede in de bio, al moet ik zeggen dat die inderdaad zwaar weegt. Nee, het zit ’m in de inhoud.

Ik houd namelijk niet van lekker eten. Wat ik lekker vind is namelijk niet wat de meeste mensen boven de tien scharen onder lekker eten. Sushi? Mwah. Sterrenrestaurant? Neuh. Gisteren werden er weer tientallen nieuwe sterren uitgedeeld, de trotse koks glimmend en glunderend op tv. Maar de kans is klein dat ik eens bij ze kom proeven.

Vorig jaar nam mijn verkering me eens mee naar een restaurant van Sergio Herman. Weken van tevoren gereserveerd, mooiste jurk aan allebei en dan gezellig zes gangen vis op stikstof, zeewier en mousse in mosterdkleur. En bij iedere dis een andere wijn. Het was lekker hoor, heus, maar ik had voor die 350 euro toch echt liever iets anders gedaan. Een weekend in een mooi hotel, een jurk geshopt waarin iedereen me nafluit en ’s avonds gewoon saté met friet. Die culinaire spierballen zijn gewoon niet zo aan mij besteed.

Is dat erg? Nee. Behalve dat ik mijn oordeel klaar heb, als iemand dus zegt van ‘lekker eten te houden.’ Mijn eigen oordeel. Want het staat toch wat onvolwassen als je na je veertigste iets niet blieft. Duur doen over food & wine is goed voor je eigen PR, maar omgekeerd werkt het dus ook zo. Enig als een ander kan genieten van een wonderlijke smaak, maar zelfs als we van hetzelfde bordje bietsen herken ik die sensatie niet. Mijn mond is een Mondriaan, waar anderen de tong van Van Gogh hebben. En ook al valt over smaak niet te twisten, toch voel ik me dan de sukkel die de sjeu niet snapt. Mij zul je zelden een zalm in de oven zien schuiven, en nooit een foto van mijn fancypancy gerecht zien posten op m’n socials. Zelfs niet als het heel lekker is. Foodies staan ver van me af. En laten zij nu net een mooi project in mijn bolle bips zien. Jammer, joh. Dus hup, ik swipe die hele app weer naar rechts en spreek af met een groep vriendinnen voor een avond lachen, gieren en lekkere saté.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden