L32_Columns Beeld L32_Columns
L32_ColumnsBeeld L32_Columns

PREMIUMcolumn

Hanneke: “We zijn al zes jaar gescheiden, maar dit blijft een favoriete gewoonte”

Hanneke Mijnster

Ieder jaar gaan Hanneke, haar ex en hun kinderen op de laatste schooldag voor de zomervakantie samen uiteten. Dit jaar wilde Hanneke het wat groter aanpakken, maar of de kinderen het ook leuk vinden...

Traditie

Toen we nog samen waren, wisten we niet hoe hard we er tegenaan moesten schoppen. Ouderwetse moetjes, overleveringen omdat het nu eenmaal zo hoort, vreselijk overdreven vonden we het. Zo kocht zijn vader met Kerstmis altijd een corsage voor alle vrouwen in het gezin, plus aanhang, die dan onhandig op je net nieuwe outfit gespeld moest worden. Met Sinterklaas werd er altijd gitaar gespeeld. En wanneer mijn ouders iets te vieren hadden, deden we dat standaard bij de Italiaan. Wij zouden het later heel anders doen. Uiteraard. Een traditievrije opvoeding en sowieso nooit een corsagecomplex.

Je raadt het al. Het valt nog mee, vind ik zelf. Geen corsages en moetjes, nee hoor. Maar op de laatste schooldag voor de zomervakantie met z’n vieren uit eten aan het strand is wel vaste prik. Ook al zijn we al zes jaar gescheiden; dit blijft een van onze favoriete gewoontes. Een traditie, ja. Dus toch.

Dit jaar deed ik er een schepje bovenop. Op die laatste schooldag was er namelijk ook een concert aan het strand. Bij de leukste tent van een bovenste beste band. Dus ik gooide het in de groep, de kinderen zeiden ‘ja!’ en de ex ook. Maanden geleden kocht ik kaartjes, voor nogal veel geld, van de gezamenlijke rekening. Dat dan weer wel. Al weken keken we ernaar uit. De zomervakantie beginnen met een grote ‘bang’, lekker lang opblijven en dansen en met een beetje geluk ook nog de zon in de zee zien zakken. Die donderdag werkte ik als een malle, het ene na het andere artikel streepte ik van mijn lijstje, ik draaide nog twee wassen tussendoor en zat een uur voor vertrek al klaar in mijn mooie nieuwe shirtje. Ik ging voor de totaalbeleving.

Is het hier? Waar is het? Is het deze tent? Hoe laat begint de band? Ik wil een donut. Wat is karma kebab? Is dat met kip? We zijn pas tien minuten binnen. Oh lief voor de dieren? Dan wil ik die. Oh het is veel te pittig, mag ik nachos? Hebben ze hier ook ijs? Hoe laat begint de band? Is dit de band? Mogen we zitten in het zand? Die man is kaal. Hoe lang duurt het nog?

Ik zag de jaloersmakende Insta-posts al voor me. Met mijn bloedjes in de avondzon, wij allemaal knap door het goede licht en dan een tikkie tof doen over onze muzikale opvoeding. En vooral zelf genieten van het volle bak vakantiegevoel.

Neem nooit een voorschot op genot, zo bleek maar weer. Want hoewel de ex en ik het enorm naar ons zin hadden, de band fantastisch speelde en de zon zacht in onze nek scheen, vonden de schaapjes het allesbehalve leuk. Want druk, want hard, want koud. Wisselen van plek, een rondje lopen ter afleiding, oordoppen opgeduikeld onder uit de tas, toch maar die afkoopnachos: het mocht allemaal niet baten. Ze wilden weg. Drie nummers later liepen we met zand (zij) en lood (ik) in de schoenen weer naar de auto. “Je had toch wel een klein beetje kunnen verwachten dat wij dit niks zouden vinden”, wijsneusde de kleinste van het stel. Ik wist dat hij gelijk had. Blind door eigen enthousiasme ben ik blijkbaar de vrouw met de corsages geworden.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden