null Beeld

PREMIUMColumn

James: “Als je een vrouw en kind hebt, verleer je het om alleen te zijn”

James Worthy

De zoon van James is op kamp en zijn vrouw is mee. James is daarom een aantal dagen alleen, maar hij weet nog niet zo goed wat-ie daarvan vindt.

Ons kind is op kamp en mijn vrouw is mee als begeleider. Ze blijven twee nachtjes weg en slapen in een middeleeuws openluchtmuseum. Ik slaap gewoon thuis. Alleen. Het is best stil hier. Vroeger was ik vaak alleen, maar als je een vrouw en kind hebt, verleer je het om alleen te zijn. Afzondering bestaat niet meer. Als ik sta te douchen, staat er bijna altijd iemand op twee meter afstand zijn of haar tanden te poetsen en als ik rustig op de wc zit, klopt er bijna altijd iemand op de deur dat hij of zij ook moet. Alleen zijn is een illusie.

De komende drie dagen ben ik alleen. Ik weet niet wat ik moet doen, dus ik ga maar naar de supermarkt. Als ik boodschappen voor het gezin haal, haal ik allemaal gezonde dingen, maar als ik soloboodschappen haal, haal ik bovengemiddeld veel lekkere dingen. Ik schrik er een beetje van bij het afrekenen. De mevrouw achter de kassa ook.

“Heb je een kinderverjaardag of zo?”, vraagt ze. Ik knik en lach, en prop alle ongezonde dingen in een boodschappentas.

Thuis schuif ik een Duitse diepvriespizza in de oven. Zo deed ik het vroeger ook. Alleen zijn. Ik at diepvriespizza’s en keek op televisie naar documentaires over seriemoordenaars. Of ik ging gamen tot vier uur in de nacht.

Ik ben nu een paar uur alleen en het valt mij op dat de uren langer duren als je alleen bent. Er zitten beduidend meer uren in een dag als je met niemand anders rekening hoeft te houden. Na de zesde documentaire val ik in slaap op de bank.

De volgende ochtend is het rustig in de douche. Zo rustig dat ik dat kan doen wat ik vroeger ook deed gedurende mijn dagen van eenzaamheid. Het is tijd voor zelfbevrediging. En niet stiekem en met het geluid uit, nee, trotse zelfbevrediging. Voor het eerst in negen jaar tijd kijk ik naar een erotisch getinte film met het geluid aan. Ik kom er al snel achter dat ik de geluiden niet heb gemist. Het is allemaal zo nep. Niemand heeft plezier. Dit is lopendebandwerk, maar dan liggend.

Het is 09:12 en ik doe de spelcomputer aan. Niemand van mijn vrienden is online, dus ik speel met wildvreemden.

“Waar kom jij vandaan, James?”, vraagt een jongen. Hij klinkt een paar jaar ouder dan mijn zoon. Het doel van het spel is om de oorlog te winnen. Hij en ik moeten samen de oorlog zien te winnen. Ik heb er alle vertrouwen in. Helemaal als ik zie hoe goed mijn jonge partner is in het voeren van oorlog.

“Ik woon in Amsterdam, gozer”, zeg ik in mijn allerbeste Engels.

“Wow, je klinkt oud, man”, zegt de jongen.

“Ik ben ook oud.”

“Hoe oud ben je?”

“42.”

“Haha, shit. Dat is ouder dan mijn vader.”

Ik druk de spelcomputer uit en schuif een Duitse diepvriespizza in de oven. Dat is alleen zijn voor mij. Alleen zijn is middelmatige pizza’s eten. En geen rommel maken. Ons huis is al jaren niet zo schoon en netjes geweest. Nergens liggen legosteentjes of haarelastiekjes. Nergens staan mokken vol drinkyoghurt of liggen krentenbollen met één hap eruit. Ik ben trots op mezelf. Ik heb al 24-uur niets nuttigs gedaan, maar als je niets doet, maak je dus ook geen rommel.

Nee, dat is niet waar. Ik ben hartstikke nuttig bezig. Dit is een experiment. Onze huiskamer is een laboratorium. Kan ik nog alleen zijn? Ja, dat kan ik. Is mijn vorm van alleen zijn gezond? Niet heel erg. Mis ik mijn vrouw en kind? Steeds meer. Wat ga ik vanavond eten? Cheeseburgers!

“Hoe is het daar?”, appt mijn vrouw. Daarna stuurt ze een foto van haarzelf met een pijl en boog in haar handen. En een foto van hoe onze zoon vuur probeert te maken. En een foto van een ridder op een paard.

“Hier gaat het heel goed. Druk aan het werk. Ik mis jullie”, stuur ik terug.

James Worthy (42) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden