L44_James Beeld L44_James
L44_JamesBeeld L44_James

column

James: “Dat is het leven, jongen. Er zijn altijd meer bloemen dan gieters”

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (40) is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over een gesprek langs het voetbalveld met een oude man.

Het is zaterdagochtend. Mijn vrouw en ik staan naast het voetbalveld. Ik kijk naar de wedstrijd van onze zoon en mijn vrouw is op haar telefoon naar nieuwe recepten aan het zoeken.

In de rust loop ik naar de kantine om thee voor ons te halen. Een oude man wandelt met me mee.

Voetbal op z’n puurst

“Van wie van de jongens bent u de opa?”, vraag ik, terwijl ik mijn sjaal wat losser trek.

“Dat weet ik niet”, zegt de man.

“Dat weet u niet?”

“Ik ben de opa van niemand. Ik vind het gewoon leuk om naar voetbal te kijken. Daarom ben ik hier.”

“Het is ook leuk, meneer. Dit is voetbal op z’n puurst. Kinderen van acht in te grote shirtjes en broekjes. Geen scheidsrechter. Geen miljoenen. Gewoon een paar snotneuzen die een beetje lopen aan te kloten in de motregen.”

“Van wie ben jij de vader?”, vraagt de man. Hij haalt een boterhamzakje uit de binnenzak van zijn jas. Er zitten twee krentenbollen in. Twee krentenbollen met boter. Ik word al mijn hele leven gelukkig van krentenbollen met boter. Een krentenbol zonder boter is lekker, maar een krentenbol met boter is rijkdom.

“Ik ben de vader van die krullenbol met die lange benen. Die dromer. Hij is niet de beste van het team, maar hij maakt het team beter. Weet u wat het is? Al die andere jongetjes houden van voetbal, maar hij zit gewoon op voetbal. Het is wonderlijk.”

Vogel

“Waar houdt hij dan wel van?”, vraagt de man.

“Van lezen, meneer.”

“Een echte boekenwurm, dus?”

“Nee, hij is meer dan dat. Hij is de vogel die alle boekenwurmen heeft opgegeten.”

“Zo was ik vroeger ook. Ik las alles. Als mijn vader en moeder eventjes geen geld voor nieuwe boeken hadden, las ik de bijsluiter van een fles hoestdrank. Wil je trouwens een krentenbol? Ik weet dat het delen van eten tegenwoordig iets gevoeliger ligt, maar ik ben een schone, oude man.”

Ik pak de bovenste bol uit het zakje en neem een hap.

Eenzaamheid

“Staat u hier vaker?”, vraag ik als ik mijn eerste hap heb doorgeslikt.

“Zo vaak mogelijk. Hier op de club is leven. Bij mij thuis is het zo stil. Eenzaamheid is behoorlijk angstaanjagend. Ik heb geen vrouw, geen kinderen, niets. Ik heb een broer die in Canada woont. Dat is alles.”

“Heeft u geen vrienden dan?”

“Jawel, maar die wonen allemaal onder de grond. Ik heb mijn hele leven gezond geleefd. Mijn vrienden hielden van een drankje en van halfzware shag. Het is eigenlijk best lullig. Omdat ik zo gezond heb geleefd, ben ik hier nu in mijn eentje. Misschien had ik ook wat meer moeten drinken.”

“Heeft u nog contact met uw broer?”

“Niet echt, hij heeft gestudeerd en ik niet. Ik heb er totaal geen problemen mee dat hij heeft gestudeerd, maar hij vindt het erg lastig dat ik het niet heb gedaan. Het is niet dat hij zich beter dan me voelt of zo, maar zo komt het indirect toch vaak over. Ik heb mijn hele leven in garages gewerkt en hij doet iets met scheikundige formules. Het is goed zo. De chemie is er nooit echt geweest.”

Meer bloemen dan gieters

De oude man en ik lopen terug naar het veld. Ik geef een beker thee aan mijn vrouw en vraag aan haar of er al is gescoord. Ze schudt nee met haar hoofd en verdwijnt dan weer in een nieuw recept. Dit keer is het een lauwwarme bonensalade. Ik ga weer bij de oude man staan.

“Het is zo zonde. Er zijn veel kinderen die geen opa meer hebben en er zijn veel oude mannen die nooit opa zijn geworden”, zeg ik.

“Dat is het leven, jongen. Er zijn altijd meer bloemen dan gieters.”

“Nogmaals bedankt voor de krentenbol met boter.”

“En jij bedankt dat je een krentenbol met boter met me wilde eten. Speelt je zoon volgende week weer thuis?”

“Nee, zijn eerstvolgende thuiswedstrijd is pas eind oktober.”

“Tot dan!”, zegt de oude man.

Hij loopt langzaam naar een ander veld toe. Naar een andere wedstrijd. Naar andere verhalen. De oude man gaat bij een groepje ouders staan en tovert nog een zakje krentenbollen uit zijn jas.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden