null Beeld

PREMIUMCOLUMN

James: “De adrenaline en angst hebben haar weer nuchter gemaakt”

James Worthy

James ziet dat een bekende wordt lastiggevallen op straat en besluit haar te volgen om er zeker van te zijn dat ze veilig thuiskomt, maar of het haar echt helpt...

Het is kwart over vier in de nacht. De sfeer op het Leidseplein is grimmig. Er hangen gevechten in de lucht en er ligt kots op de straat. Mensen die bijna niet meer op hun benen kunnen staan, stappen in taxi’s. Dan zie ik haar lopen. De oppas van een vriendje van onze zoon. Ik kom haar af en toe tegen op het schoolplein.

Drie luidruchtige jongens volgen haar. Ze willen allemaal haar nummer, maar het enige wat ze de jongens schenkt is geen aandacht.

“Waarom zijn mooie meisjes altijd zo arrogant?“ vraagt de luidruchtigste jongen aan de oppas. “Waarom kan een meisje niet gewoon rustig naar huis lopen”, hoor ik mezelf mompelen.

De jongens druipen vloekend af, maar de oppas blijft snel lopen. Ik kan haar bijna niet bijhouden, maar ik moet haar bijhouden. De nacht is een meedogenloze klootzak.

Een taxi stopt naast de oppas. Het is een zilverkleurige busje.

“Waar moet je heen?” vraagt de chauffeur.

“Ik loop liever, meneer.”

“Ik kan je naar huis brengen.”

“Ik heb geen geld bij me.”

“Dat is niet erg. We regelen wel wat.”

“Ik loop liever, meneer.”

“Dan blijf je toch lekker lopen, hoertje”, lacht de chauffeur, voordat hij gas geeft en door rood rijdt.

De oppas gaat alleen maar sneller lopen, wat best knap is aangezien ze naar de grond kijkt. Ze kijkt niet meer omhoog. Het enige wat ze nog kan vertrouwen is de grond. De grond doet haar niets en heeft geen bijbedoelingen.

Ze steekt een kruispunt over. Twee fietsende jongens fluiten haar na. Het zijn jonge jongens. Misschien net 18. Ze dragen bootschoenen en hebben Goudkust-kapsels.

“Kom lekker met ons mee, we hebben thuis nog twee flessen wijn staan.” De oppas negeert de jongens. Ze staart naar de grond en is zo snel mogelijk naar huis aan het snelwandelen. Toen ik haar een kwartier geleden zag lopen, waggelde ze nog een beetje. Ze zag er aangeschoten uit, maar haar waggel is weg. De adrenaline en angst hebben haar weer nuchter gemaakt.

Ik blijf haar volgen. Ik weet eigenlijk ook niet waarom. Of toch wel? Het meisje is een oppas, maar wie past er op de oppas?

De twee fietsende jongens fietsen op mij af.

“Yo, ouwe, waarom volg je haar? Ben je haar vader of zo?”

“Nee, ik ben haar vader niet.”

“Dan ben je dus net zo’n viespeuk als ons?”

Het meisje blijft maar lopen. Ik hoop dat ze bijna thuis is, want mijn voeten beginnen pijn te doen. Ik hoop dat ze bijna thuis is, want daar is ze veilig.

Opeens begint de oppas te sprinten. Ik kijk rond en zie geen gevaar. Geen taxi’s, geen fietsers en geen luidruchtige jongens die haar nummer willen.

“Gaat het wel? Waar ben je bang voor?” roep ik.

“Ik ben bang voor jou. Stop met mij te volgen!” schreeuwt ze.

Shit. Ik stop met volgen en kijk of er een taxi aankomt. Het zilverkleurige busje komt over de trambaan aangereden. Ik stap in en zeg waar ik heen moet.

“Gezellige avond gehad?” vraagt de chauffeur.

“Waarom kan een meisje niet gewoon rustig naar huis lopen?” mompel ik.

“Ik vraag of je een gezellige avond hebt gehad?”

“Ja hoor. Het was best gezellig, maar veel viespeuken”, zeg ik.

De chauffeur glimlacht en rijdt door oranje.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden