null Beeld

PREMIUMColumn

James: “In mijn jeugd heb ik geleerd dat verdwalen en vakantie hand in hand gaan”

James Worthy

James gaat met zijn gezin op vakantie met de auto. Waarbij hij zijn vrouw mag navigeren naar hun vakantiebestemming.

We zitten in de auto en zijn onderweg naar ons vakantieadres. Met behulp van mijn telefoon rijden we er in één rechte weg naartoe. We zijn er over drie uur. Mijn vrouw zit aan het stuur en ik herhaal de vrouwelijke robotstem die uit mijn telefoon komt.

“Neem de derde afslag op de volgende rotonde”, zucht ik. Het is natuurlijk heel fijn dat we in één rechte weg naar ons vakantieadres toe kunnen rijden, maar erg avontuurlijk is het niet.

In mijn jeugd heb ik geleerd dat verdwalen en vakantievieren hand in hand gaan. Mijn vader zat aan het stuur en mijn moeder was aan het worstelen met een uitvouwbare wegenkaart. In opgevouwen staat was deze kaart net zo groot als een snijplank, maar in uitgevouwen staat was het ding ongeveer net zo groot als de provincie Flevoland. Ik vond het prachtig om naar mijn kaartlezende moeder te kijken. Ze leek op een ietwat ongeïnteresseerde ontdekkingsreiziger. Of op een piraat met een schatkaart, maar ze was helemaal niet geïnteresseerd in de schat, want ze had haar schat al gevonden. Wij waren haar schat. Haar gezin was haar goud. De stationwagen van mijn vader was haar schatkist.

“Volgens mij zijn we verdwaald”, zei ze dan.

“Nee, wij zijn niet verdwaald. Jij bent verdwaald. Jij bent verantwoordelijk voor de kaart. Ik ben niet verdwaald. Jij hebt me laten verdwalen.”

Vijf minuten later stond onze auto op de parkeerplaats van een tankstation en lag de wegenkaart volledig uitgevouwen op de motorkap. Mijn vader keek puffend naar de wirwar aan lijntjes en gaf een knipoog aan mijn zus. Hij vond het fijn om te verdwalen. Mijn vader had weinig met vakantie. Hij was niet goed in niets doen. Dus in feite was hij blij met het slechte kaartlezen van mijn moeder. Ook dat is liefde. Opzettelijk verdwalen. Het uitstellen van het grote nietsdoen.

“Sorry, schat. Volgens mij zijn we verkeerd gereden”, zeg ik halverwege Gelderland.

“Nee, ik ben niet verkeerd gereden, jij hebt mij verkeerd laten rijden. Je hebt maar één taakje, James.”

“Dit is een nieuwe weg. Alle nieuwe wegen staan nog niet in deze app. Kijk maar naar het asfalt. Dit is overduidelijk nieuw asfalt”, zeg ik. Ik ben grandioos aan het bluffen. Het asfalt ziet er versleten uit. Maar mijn telefoon werkt helaas niet mee, nee, mijn telefoon heeft weinig zin in avontuur en is al druk bezig met het berekenen van een nieuwe route. Onze tijd van aankomst is maar drie minuten opgeschoven. Dat is niet genoeg. Ik wil verdwalen.

“Moeten we keren?”, vraagt mijn vrouw.

“Nee hoor. Recht zo die gaat.”

“Weet je het zeker? Straks zitten we in Duitsland.”

“Vertrouw me, lieverd. Ik weet wat ik aan het doen ben”, zeg ik. Onze zoon is op de achterbank aan het genieten. Ook hij is dol op verdwalen. We zitten op een piratenschip met een kapot kompas. We gaan waar de golven ons brengen.

“James Patrick Pugh”, zegt mijn vrouw. Als ze boos op me is, gebruikt ze mijn echte naam.

“We zijn nog maar dertig kilometer van een Duits pretpark verwijderd”, vervolgt ze.

“Als we de volgende afslag nemen is er niets aan de hand”, lach ik. Ik kijk met vlinders in mijn buik naar onze aankomsttijd. We komen vijftig minuten later aan. Daar neem ik genoegen mee.

Ik kijk naar mijn vrouw en pak haar rechterhand vast. Ze weet wat ik gedaan heb, maar is niet boos. Ze weet wie ik ben en waar ik vandaan kom. Ik kom uit een familie van verdwalers.

“Soms moet je de weg even kwijtraken om elkaar weer te vinden”, zei mijn moeder vaak tijdens het verdwalen. Ze had gelijk.

Als je niet weet waar je bent, ben je met een beetje geluk precies daar waar je moet zijn.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden