null Beeld

PREMIUMcolumn

James: “Mijn zoon lijkt drie keer harder te groeien in vakanties”

James Worthy

Nu de vakantie echt voorbij is en het gewone leven weer begint, moet ook de zoon van James weer naar school.

Ik fiets over de grachten naar school. Mijn zoon zit achterop. Zijn armen zitten als een riem om mijn middel. De zomervakantie is nu echt voorbij.

Zijn armen worden steeds langer. Hij wordt steeds langer. Mijn zoon lijkt drie keer harder te groeien in vakanties. Als de zomervakantie drie maanden zou duren, was hij vandaag een twee meter lange jongen van negen.

“Wat zit er vandaag op mijn brood, pap?”, vraagt hij.

“Salami. Je bent nogal lastig qua broodbeleg, jongen. Of het is hagelslag of het is salami.”

“Maar salami stinkt zo. Veel klasgenoten vinden het niet lekker ruiken. Zou je morgen iets anders op mijn brood kunnen doen?”

“Natuurlijk? Smeerkaas of smeerworst? Gekookte worst?”

“Doe maar smeerkaas, pap. Maar dan niet die van mama waar je dunner van wordt. Gewone smeerkaas.”

“Niemand is ooit dunner geworden van smeerkaas, jongen”, zeg ik.

“Mama wel.”

“Ja, mama wel. Je hebt gelijk.”

Hij is zo’n lieve jongen. Misschien wel te lief, maar ja, wat is er verkeerd aan te lief zijn? Ik kijk naar zijn lange armen om mijn middel. Vorig jaar waren zijn armen nog een stuk korter. Ik denk aan zijn klasgenoten. Aan al die andere kinderen. Die zullen ook wel gegroeid zijn in de vakantie. Maar ik hoop niet te hard, want dan zal de hiërarchie in de klas wederom gaan veranderen.

“Ik vond het echt een fijne vakantie”, zegt hij, terwijl ik voor een stoplicht afrem.

“Ik ook, schat. Wat vond je het leukste aan deze zomervakantie?”

“Dat jij en mama bijna niet hebben gewerkt. Ik vind het leuk als jullie niet werken. En natuurlijk weet ik dat jullie centjes moeten verdienen voor de boodschappen en voor de kapper en zo, maar jullie zijn zo lief als jullie niet werken. Waarom werken mensen eigenlijk?”

“Omdat we centjes nodig hebben voor de boodschappen en voor de kapper.”

“Nee, je begrijpt wat ik bedoel, pap.”

“Mensen willen zich nuttig voelen. Ze willen gezien worden. Ik werk omdat ik mooie dingen wil maken. Dat is alles. Mama werkt omdat ze de wereld een mooiere plek wil maken.”

“Waarom werkte opa?”, vraagt hij.

“Opa werkte om niet thuis te hoeven zijn. En hij wilde ook mooie dingen maken.”

“Ik weet niet of ik wel wil werken later.”

“Daar hoef je nog helemaal niet over na te denken, kanjer. Maak eerst je school lekker af.”

Het is druk op het schoolplein. Alle kinderen hebben een nieuwe rugtas. Mijn zoon wilde geen nieuwe rugtas.

“Wil je een nieuwe rugtas?”, vroeg ik vorige week aan hem.

“Nee, hoor. Ik zie dat ding toch nooit. Mijn rugzak zit altijd op mijn rug”, zei hij.

Hij loopt op zijn vriendjes af. Zijn vriendjes zijn blij dat hij er is. Ze vragen aan hem hoe zijn vakantie was. Hij steekt twee duimen de lucht in. Samen lopen ze de school binnen. Ik hoop dat hij zich omdraait en een handkus naar me blaast. Zoals vroeger. Zoals twee jaar geleden. Maar hij draait zich niet om. Het is goed zo. Over drie jaar gaat hij naar de middelbare school.

Ik fiets naar huis en kijk naar mijn middel. Ik stel mijn middel gerust. Morgenochtend zal hij weer een riem van zijn armen gaan maken, lieve middel.

“Hoe was jullie vakantie?”, vraagt een voorbijfietsende moeder. Ze moet flink doortrappen om nog op tijd te komen. Ik steek twee duimen de lucht in en fiets in de richting van de supermarkt. Er moet smeerkaas gekocht worden voor morgen.

De zomervakantie is nu echt voorbij.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden