null Beeld

PREMIUMcolumn

James: “Mijn zoon schaamt zich voor me”

James Worthy

Het moment dat je kind zich voor het eerst voor je schaamt lijkt onvermijdelijk, maar voor James komt dat eerder dan verwacht.

Mijn zoon kijkt naar me met een blik die ik nog nooit heb gezien. Hij schaamt zich voor me. Ik wist dat dit moment eraan zat te komen, maar dit is wel heel vroeg. Hij is nog niet eens negen jaar oud. Mijn zoon is nog niet eens een tiener. Hij vraagt of ik even mee wil komen naar de gang. Ik volg hem naar de gang.

“Wat is er, jongen?” vraag ik.

“Ik wil niet dat je zulke stomme grappen maakt als mijn vrienden bij ons spelen. Deze vriend is niet zo van de grappen. Hij is heel gevoelig. Ik wil dat je sorry tegen hem zegt.”

“Wat voor grap maakte ik dan?”

“Dat is niet belangrijk, pap. Je maakte een grap. En hij haat grappen. Net als mamma. Die zegt toch ook altijd dat jij te veel grappen maakt? Dat je soms moet laten zien dat je veel meer bent dan een clown?”

“Waarom haat je vriend grappen?” vraag ik.

“Hij is er gewoon niet dol op. Waarom eet jij geen vis?”

“Omdat alle mensen die op aarde wonen in de zee plassen.”

“Zie je, daar ga je weer, pap. Met je grappen.”

“Dit is geen grap. Het is de exacte reden waarom ik geen vis eet. Heb jij weleens in de zee geplast?”

“Ja, best vaak eigenlijk. Jij niet dan?”

“Vanzelfsprekend, maar ik moet dus sorry gaan zeggen tegen je vriend?”

“Ja, dat zou het beste zijn inderdaad.”

“Voor welke grap moet ik sorry zeggen dan?” vraag ik.

“Voor alle grappen die je vandaag hebt gemaakt. Hij houdt er gewoon echt niet van.”

“En jij dan? Jij bent toch nog steeds dol op mijn grappen?”

“Ik weet het niet. Vroeger was je grappiger, pap. Vroeger waren je grappen slimmer of zo.”

“Of jij was vroeger gewoon iets minder slim waardoor mijn grappen slimmer leken. Dat kan ook. Je was een baby. Als baby moest je altijd om me lachen. Als peuter en kleuter ook trouwens. Je was mijn grootste fan. Dat ene filmpje op mijn telefoon waarin jij de slappe lach hebt, is mijn favoriete film aller tijden. Je had de slappe lach dankzij mij. Je had tranen in je ogen. Ze rolden over je bolle peuterwangen naar beneden. Als papa een beetje verdrietig is, hoeft hij alleen maar even naar dat filmpje te kijken.”

“Ik hoop dat je nu niet al te verdrietig bent.”

“O dat is lief van je, jongen.”

“Nee, omdat je momenteel geen tijd hebt om naar dat filmpje te kijken. Je moet sorry gaan zeggen tegen mijn vriend.”

“Ik ga al. Ik hoop dat mijn excuses beter zijn dan mijn grappen.”

Ik loop op de jongen af. Hij is op de iPad een kasteel aan het bouwen.

“Ik wil even iets tegen je zeggen. Sorry voor de grappen, man. Ik weet ook niet waarom ik constant grappen moet maken.”

“Het is niet erg, hoor. Je grappen zijn best leuk, maar ik wil niet lachen.”

“Waarom wil je niet lachen dan?” vraag ik.

Hij trekt zijn bovenlip omhoog. De vriend van mijn zoon is flink aan het wisselen.

“Ik vind het zo lelijk dat ik geen voortanden heb. En mijn grote zus noemt me kratermans.”

“Kratermans?”

“Ja, omdat er allemaal gaten in mijn mond zitten.”

“Je ziet er prachtig uit, man. Je zus is gewoon jaloers.”

Ik loop naar mijn werkkamer en sla mijn laptop open. Als ik zit, klik ik op het slappelachfilmpje van mijn zoon. Hij gaat helemaal stuk. Ik zit naast hem met twee witte druiven in mijn neusgaten. Hij begrijpt het niet. Wat doen die druiven in mijn neus?

Man, wat was ik grappig.

Vroeger waren mijn grappen inderdaad slimmer.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden