null Beeld

PREMIUM

James: “Mijn zoon vindt zijn kamer te klein, dus slapen we vannacht in een tent”

James Worthy

De zoon van James vindt zijn kamer te klein. Daarom slapen ze een nachtje in een tent.

Mijn zoon en ik slapen vannacht in een tent. Hij was gisteren aan het zeuren over zijn kamer. Hij vindt zijn kamer niet mooi meer. En te klein vooral. In zijn kamer is te weinig ruimte voor zijn Lego en ook te weinig ruimte om te voetballen. En er is geen ruimte om tegelijkertijd te voetballen en te legoën. De arme schat. Om te laten zien hoe ongelofelijk groot zijn kamer eigenlijk is, slapen we vannacht in een tent.

Mijn zoon kijkt naar hoe ik de tent uitrol. Het is een kleine tent. Ik heb hem van vrienden geleend.

“Weet je wel wat je aan het doen bent, pap?” vraagt hij.

“Ja, ik ben heel goed in kamperen.”

“Maar ik heb je nog nooit zien kamperen.”

“Voor jouw geboorte had ik ook nog een leven, hè? Een prachtig leven vol vriendinnen, kamperen, uitslapen en impulsiviteit.”

“Ik geloof je niet. Jij bent te druk in je hoofd om te kamperen en je hebt twee linkerhanden.”

“Dat is fake news. Ik ben heel handig als ik handig wil zijn. Toen je vier jaar oud was heb ik een keukentje voor je in elkaar gezet.”

“Dat keukentje wat na een maand in elkaar stortte, pap?”

“Zeker, maar het was wel een lange maand, jongen. De langste maand ooit.”

Twee uur later liggen we in een scheefgezakte tent. Mijn zoon leest een Donald Duck met een zaklamp en ik lees mee.

“Dit tentje is toch veel kleiner dan je kamer? Hier is nul ruimte om te legoën.”

“Ja, maar dit tentje is wel gezelliger dan mijn kamer. Echt super knus of zo.”

“Dus we moeten je kamer kleiner gaan maken?”

“Ik weet niet of dat kan, maar het lijkt me wel leuk. Hier in dit tentje kan ik eigenlijk maar twee dingen doen. Lezen of slapen. In mijn kamer kan ik zo veel doen dat ik er niets kan doen, begrijp je? Het staat vol met dingen waar ik aan begonnen ben, maar niet heb afgemaakt. Puzzels, legokastelen, nog meer puzzels. Hier in dit tentje kan ik nergens aan beginnen. Dat schept ook ruimte.”

“Voor iemand van negen ben je echt slim. Ik heb dat ook altijd. Grote ruimtes eisen dingen van een mens. Activiteiten. Beweging. Aandacht. Net als een tuin eigenlijk. Ik heb nog nooit een tuin gehad.”

“Ik ook niet, pap.”

Een uur later proberen we allebei in slaap te vallen, maar het lukt niet. Het is een zomerse dag. De zon schijnt dwars door ons tentje heen.

“Misschien moeten we enge verhalen gaan vertellen. Dat hoort toch bij kamperen?” vraagt hij.

“Ja, soort van. Eigenlijk horen ze meer bij kampvuren, maar ik begrijp je. Heb je zin in een eng verhaal?”

“Ja, het engste verhaal ooit, pap.”

“Dit verhaal speelt zich af in deze buurt. Zo’n dertig jaar geleden.”

“Waar gaat het over?”

“Over het tentmonster.”

“Dat klinkt lame.”

“Er is dus een monster dat dol is op mensenvlees. Maar dit monster is niet zo snel. Nee, het is geen atletisch monster. Op een dag heeft het monster zo’n honger, maar alle mensen zijn te snel voor hem. Dan loopt hij langs een camping en trekt hij een tent aan. Zoals jij een trui aantrekt, zo trekt dit monster een tent aan.”

“Waarom zou je een tent aantrekken?”

“Hij gaat in het gras liggen en valt in slaap. Totdat iemand de tent openritst en zo in zijn bek stapt. Het monster is zo gelukkig. En hij heeft nooit honger meer. De mensen lopen gewoon zijn bek in.”

“Dit verhaal is meer slim dan eng.”

“Ja, maar ik ben er nog niet. Het einde is verschrikkelijk eng.”

“Hoe eng?”

“Echt super eng. Mijn handen trillen nu al. Zie je?”

“Als het einde echt zo eng is, wil ik toch maar naar huis, denk ik. Mijn kamer is misschien klein, maar het is wel mijn kamer. En er zijn daar geen monsters.”

We rollen samen de tent op en lopen naar huis.

“Thuis is fijner dan ik dacht, pap,” zegt hij halverwege.

“Thuis is alles, lieve jongen.”

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden