null Beeld Ilja Keizer
Beeld Ilja Keizer

column

James: “Niets heeft zo veel groeispurten als geluk”

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (40) is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over tevredenheid en geluk.

Door de neus van het barmeisje zitten drie ringetjes. Haar linker neusvleugel lijkt hierdoor op een multomap. Als ik naar haar kijk, denk ik aan de belastingaangifte die ik nog moet doen.

Limoentje

“Wat wilt u drinken?", vraagt ze.

Achter de bar hangt een grote spiegel. Ik kijk naar mezelf en zie geen u. Ik zie gewoon mezelf.

“Ik wil graag een bruine rum met cola en dan nog twee biertjes voor mijn vrienden”, zeg ik.

“Bruine rum met cola? Wat leuk, dat drinkt mijn vader ook altijd. Wilt u er een limoentje in? Mijn vader zegt altijd limoentje. Ik begrijp dat niet. Een limoen is sowieso al klein.”

“Ja, lekker. Fruit is goed voor mannen van mijn leeftijd. Ik heb de vitamientjes, nodig, weet je wel?”

Ik kijk naar de dansvloer. Mijn twee vrienden dansen zoals ze twintig jaar geleden ook dansten. Enthousiast, maar middelmatig. Ze zwaaien naar me. Dit is de eerste keer in twee jaar dat we de binnenkant van een discotheek zien. De lampen branden in mijn nek en de lucht is klam.

Het barmeisje zet de drankjes op de kleverige bar. Ik kijk naar haar handen. Haar nagels zijn geel gelakt. Narcisgeel. De lente houdt een winterslaap in haar vingers.

Tevreden

“Zie ik er echt zo oud uit?”, vraag ik.

“Niet zozeer oud, maar u...”

“Zeg maar je, hoor.”

“Jouw ogen zijn anders. Mensen van in de twintig hebben andere ogen. Hoopvoller of zo. Hongeriger.”

“Dat kan kloppen. Ik heb mijn buik al lang en breed rond gehoopt. Ik ben tevreden.”

“Weet je dat ik echt helemaal niemand ken die tevreden is? Al mijn vrienden zijn teleurgesteld in het leven. Ze proberen van alles en hierdoor kunnen ze weinig. Ik had hier liever ook niet gestaan. Ik vind het fijn dat ik een drankje voor je heb ingeschonken, echt waar, maar er moet toch meer zijn dan dit?”

“Er zal altijd meer zijn en er zal altijd meer blijven. Wij mensen groeien vooral in de puberteit, maar geluk zit voor altijd in de groei. Niets heeft zo veel groeispurten als geluk. Ik ben een man van eenenveertig, weet je waar ik gelukkig van word?”

“Nee, waar wordt u gelukkig van? Van wandelen? Van MAX Geheugentrainer? Van Kukident?”

Geluk

“Haha, nee, ik word gelukkig van lezen. Van mijn zoon die zonder angst naar school gaat. Van mijn vrouw die zwetend thuiskomt na het sporten. Ik word gelukkig als ik mijn moeder hoor lachen. Ik word gelukkig van een kind dat zijn of haar regenjas uitdoet op het moment dat het begint te regenen. Ik word gelukkig van de was ophangen. Ik word gelukkig van vrienden die gelukkig zijn. Die twee gasten daar op de dansvloer. Dat zijn mijn beste vrienden. Kijk hoe gelukkig ze zijn!”

“Denk je dat je het mij kunt leren?”, vraagt ze.

“Wat? Om gelukkig te zijn?”

“Ja. Je weet toch hoe sommige kledingstukken kleur kunnen afgeven, misschien geeft geluk ook wel af.”

“Hoe oud ben je?”, vraag ik.

“Ik word over twee weken eenentwintig.”

“En waar word jij gelukkig van?”

“Dat weet ik dus niet. Ik weet alleen heel erg goed waar ik gelukkig van zou kunnen worden. Van een kamer in Amsterdam bijvoorbeeld. Of van een studie die bij me past. Van een jongen die genoeg heeft aan mij. Van een rijbewijs. Van een stageplek in Tokio. Van een tatoeage die niet gaat vervelen. Of van vriendinnen die niet roddelen. Zou jij genoeg hebben aan mij?”

“Zeg maar weer u”, zeg ik, terwijl ik het schijfje limoen tegen de zijkant van mijn glas platdruk.

“Zou u genoeg hebben aan mij?”, vraagt ze.

Narcisgeel

Mijn ene vriend springt op mijn rug en de andere trommelt wat op de bar.

“Waar blijven die drankjes, James?”, vraagt de trommelvriend.

“Ik was even met deze mevrouw aan het praten.”

“Viel deze oude man je lastig?”, vraagt de rugspringer.

“Nee hoor, Limoentje en ik hadden gewoon een leuk gesprek”, zegt het barmeisje.

“Limoentje? Noem je hem nou Limoentje?”, vraagt de trommelvriend.

Mijn vrienden snappen het niet, kijken elkaar aan en lopen weer terug naar de dansvloer. Arm in arm lopen ze richting hun oude plek.

“Ik denk het wel”, zeg ik.

Het barmeisje zet twee kakelverse biertjes op de bar neer en daarna drukt ze op de knopjes van haar pinterminal.

Net als ik weg wil lopen, pakt ze twee schijfjes limoen uit een schaaltje achter de bar en laat deze in mijn glas vallen.

“Ik denk het wel”, herhaal ik, voordat ik naar mijn vrienden loop.

Als ik op de helft ben, kijk ik omhoog. Ik kijk recht in een discolamp. Voor even is alles een andere kleur. Voor heel even is de wereld narcisgeel.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden