null Beeld

PREMIUMColumn

James: “Onze fietsen zijn niet gestolen, ik begrijp er niets van”

James Worthy

James gaat er even tussenuit om tot rust te komen en de bestemming waar hij naartoe gaat lijkt perfect.

Op de boot naar Vlieland zoek ik in Google naar feitjes over Vlieland. Het eiland heeft iets meer dan duizend inwoners en telt maar één dorp. Op het eiland groeien cranberry’s en de pleegvader van Liesbeth List was er vuurtorenwachter. Meer hoef ik eigenlijk niet te weten.

Dit is de eerste keer dat ik het eiland bezoek. Het ligt in de verte en ziet er Scandinavisch uit. Lief en groen. Mensen met grijze haren fietsen op elektrische tweewielers langs het strand. Een jonge hond rent door de duinen. Vlieland ziet eruit als een ansichtkaart. Een ansichtkaart die je koopt, maar niet wilt versturen. Zo’n kaart die je in de boekenkast zet en nooit meer naar kijkt, totdat je er op een ochtend naar kijkt en alles meteen weer goed is.

Mijn vrouw en kind fietsen in de richting van het hotel. Ik heb nog geen auto gezien. Ik fiets zo’n tien meter achter mijn gezin. Zo kan ik alles in de gaten houden. Zo doe ik het in de grote stad. Maar op Vlieland is niets om in de gaten te houden. Er vloog net een vliegje mijn mond in, maar dat is het. Het vliegje smaakte niet eens vies. Ook dat is Vlieland.

Mijn zoon en ik zijn aan het voetballen op het strand. Althans, ik ben aan het voetballen en hij zegt wat ik moet doen.

“Jij schiet de bal daarheen en dan krijg ik een punt”, zegt hij.

“Prima, jongen”, zeg ik, terwijl ik de bal daarheen schiet. Vroeger wilde ik alles winnen. Alles, maar sinds ik een zoon heb, hoef ik niets meer te winnen. Hij mag winnen, omdat hij door simpelweg geboren te worden al een winnaar van mij heeft gemaakt.

Het zand is hier ook anders. Het zand op Vlieland is fijn en vrijwel sigaretvrij. Toen ik zelf nog rookte, vond ik het heerlijk om het kontje van een sigaret het zand in te duwen. Het zand is hier zo fijn dat het niet tussen mijn tenen komt wonen. Het valt gewoon weer van me af. Het zand op Vlieland is zandloperzand.

Na het strand lopen we terug naar onze fietsen. Ze zijn niet gestolen. Ik begrijp het niet. Op mijn fiets zit alleen maar zo’n ouderwets ringslot. Toen ik studeerde zag ik een keer een junk mijn fiets stelen. Hij had alleen een schroevendraaier en een hamer bij zich. Meer niet.

“Dit is echt wennen”, zeg ik tegen mijn vrouw, terwijl ik haar fietstas dichtrits.

“Dat is toch bizar? Dat het wennen is dat mensen gewoon van je spullen afblijven? Hier op Vlieland heb je maar drie politieagenten. Drie! Er werken meer mensen in onze slager.”

In de avond check ik op Google of er hier ooit weleens een moord is gepleegd. Voor het eerst in mijn leven geloof ik Google niet.

Op dag twee fietsen we vanaf ons hotel naar het Posthuys. Ik heb nog nooit zo’n mooie fietstocht gemaakt. Het voelt alsof we door een The Lord of the Rings film fietsen. Ik zie vogels die ik nog nooit heb gezien. Volgens mij zie ik fazanten. Een mannetje en een vrouwtje. Even staat de tijd stil. Als je een fazant ziet lopen, stopt de zandloper.

En in de vooravond, terwijl ik een duik in de Waddenzee neem, zie ik een zeehondje. Mijn zoon staat op het strand in zijn zwembroek. Hij wil de zee in, maar hij durft niet. De zee is een ongrijpbaar ding. Blauwgrijs en mysterieus. Elke golf is een grabbelton. Of er zit een schelpje in of er zit een kwal in of er zit een dikke klomp zeewier in. De zee geeft wat de zee geeft. Mijn zoon is bang voor kwallen. Bijna iedereen die ik ken, is bang voor kwallen. Ik snap dat niet. Kwallen zijn zo sierlijk. Ze zien er elke dag uit alsof ze gaan trouwen.

“Zag je dat, jongen?” schreeuw ik enthousiast.

“Wat, pap?”

“Daar. Ongeveer vijftig meter die kant op. Dat donkere vlekje. Dat is een zeehond.”

“Hoe weet je dat?”

“Wat moet het anders zijn?”

“Gewoon iets anders.”

“Maar ik wil dat het een zeehond is. Ik denk dat het een zeehond is. Wat wil jij dat het is?” vraag ik.

“Niets. Ik vind het allemaal wel goed zo eigenlijk.”

Ook dat is Vlieland.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden