null Beeld

Column

James: “Sinds ik een kind heb, ben ik het woordje ‘nu’ anders gaan bekijken”

James Worthy

James verblijft twee nachten in een kinderhotel met zijn vrouw, hun zoon en een vriendje. Twee nachten te veel, concludeert James al snel.

Het is druk in de lobby van het kinderhotel. Een klein meisje met vlechtjes is paardje aan het rijden op een rolkoffer. Een jongen met stekeltjeshaar schopt een te hard opgepompte voetbal van de ene kant van de lobby naar de andere kant van de lobby.

“Dit was jouw idee, toch?”, mopper ik.

“Ja, dit was mijn idee. En je gaat je best doen!”, zegt mijn vrouw stellig.

Ik ben niet zo heel goed met kinderen. Veel kinderen. Meer dan één kind. Mijn zoon is een weergaloos kind en dit komt grotendeels omdat hij mijn enige kind is. Hij is perfect in zijn enkelheid. En ik weet niet eens of dat een woord is. Enkelheid. Maar zo perfect is mijn zoon. Hij is alleen te beschrijven in woorden die niet bestaan.

Mijn zoon mocht een vriendje meenemen naar het kinderhotel. We blijven twee nachtjes slapen in het kinderhotel. Twee nachtjes. Niet een. Nee, twee nachtjes.

If you can dream it, you can do it

Ik breng de koffers naar onze kamer. Het is een sportieve kamer. Er ligt een skippybal tussen de twee bedden in en de spiegel is aan de muur bevestigd met een springtouw. Boven het bed waarin mijn vrouw en ik gaan slapen staat een tekst: ‘If you can dream it, you can do it!’ Ik ben een bijzonder spirituele man. De muurtekst klopt. Dus ga ik vannacht dromen dat ik morgenochtend gewoon weer thuis ben.

“Wat gaan we nu doen?”, vraagt mijn zoon in de lobby. Nu. Sinds ik een kind heb, ben ik dit woordje anders gaan bekijken. Nu. Wat gaan we nu doen? Het oogt als een normale vraag, maar in feite vraagt het kind om een volledig dagprogramma. En ik heb helemaal geen dagprogramma. Ik weet niet eens welke dag het vandaag is.

“Zullen we gaan zwemmen?”, vraag ik en tien minuten later ben ik met twee jongens van 8 jaar oud aan het lummelen in een zwembad. En ik ben natuurlijk de lummel. Ik heb nooit veel met het balspel lummelen gehad. Een lummel is een lui iemand. Lummel is een scheldwoord, maar juist de lummel maakt het spel. Zonder persoon in het midden is lummelen gewoon overgooien. De lummel is onmisbaar. De jongens gooien lachend de bal over me heen en ik doe alsof ik de bal probeer te pakken. Dat is ook wat het ouderschap is. Doen alsof je heel slecht in lummelen bent.

“Wat gaan we nu doen?”, vragen de jongens tijdens het douchen.

“Serieus? We zijn net klaar met zwemmen”, mopper ik.

“Het is vakantie. Wat gaan we nu doen?”, vraagt mijn zoon.

200 kilo

“Trampolinespringen?”, vraag ik. Ik zeg het en heb vrijwel direct spijt. Tien minuten later sta ik met natte haren op een trampoline. Een vrouw van het kinderhotel komt naar onze trampoline toe en schudt met haar hoofd.

“Hoeveel wegen jullie drieën samen? Deze trampoline kan maximaal 200 kilogram aan”, zegt de vrouw. Ik kijk naar mijn zoon. 30 kilo. Ik kijk naar zijn vriendje. 30 kilo. Ik kijk naar mezelf. 90 kilo.

“Ik gok dat u momenteel naar zo’n 150 kilo aan het kijken bent, mevrouw. Bij elkaar dus”, zeg ik.

“Dan is het goed. Dan mogen jullie blijven springen. Veel plezier!”

“Het klinkt misschien heel gek, maar mijn plezier is plotsklaps verdwenen. U keek naar ons, telde onze gewichten bij elkaar op en kennelijk was u van mening dat ik 140 kilo weeg. Hoe moet ik nu nog met plezier verder gaan springen?”

“Wat gaan we nu doen?”, vraagt mijn zoon, terwijl ik boos de trampolinezaal verlaat.

“Zullen we even gaan chillen op onze kamer?”, stel ik voor.

“Nee, dat is saai”, moppert het vriendje.

“Dan mogen jullie op de iPad.”

Twee minuten later gooi ik de deur van onze kamer dicht.

“If you can dream it, you can do it”, fluister ik tegen mezelf.

“Wat zeg je schat?”, vraagt mijn vrouw die in een belangrijke meeting op haar laptopscherm zit.

“Het is leuk hier. Heel leuk”, zeg ik.

“Top! Wat gaan we straks doen?”, vraagt ze.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden