José: “2022 werd om andere redenen een deprimerend jaar” Beeld Libelle
José: “2022 werd om andere redenen een deprimerend jaar”Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

José: “2022 werd om andere redenen een deprimerend jaar”

José Rozenbroek

José blikt terug op het afgelopen jaar.

In de riante auto van mijn vrienden zoeven we over de weg, richting hun huis in Frankrijk. Vannacht hebben we geslapen in een chambre d’hôte, in zo’n spookdorp waar in geblindeerde huizen niemand lijkt te wonen. Voorin kibbelen mijn vrienden - zij wil klassieke muziek, hij een podcast. Ik zit op de achterbank, warm en veilig als een kind. Ik denk aan de vakanties uit mijn jeugd, toen ik een heel wat minder riante achterbank moest delen met vervelende broertjes en een zusje, hun in korte broeken gestoken dijen plakten tegen de mijne. Natuurlijk kregen we op enig moment ruzie, ledematen werden geïrriteerd weggeduwd, het zusje trok aan mijn haar, ik kneep in haar zwetende arm. Geschreeuw en gegrien tot mijn vader achter het stuur met een grote arm naar achteren uithaalde en brulde: “En nu ophouden, anders sla ik jullie met jullie koppen tegen elkaar!” De auto slingerde over de snelweg. Geschrokken hielden we op met janken en gillen en pakten doodstil onze nieuwe vakantieboeken. Tot ik misselijk werd, de boterhammen met pindakaas eruit kotste en het volgende vakantiedrama was ontketend.

Ik strek mijn benen over de bank, prop mijn jas achter mijn hoofd en overpeins het voorbije 2022. Bizar hoe de tijd werkt, hoe je aan het begin van een jaar geen idee hebt wat de voorzienigheid voor jou en de wereld in het verschiet heeft. Sukkelden we in 2021 nog van lockdown naar lockdown, 2022 werd om andere redenen een deprimerend jaar. Het was het jaar van een mislukte klimaattop en stikstofperikelen, van Christianne van der Wal – vorig jaar om deze tijd had nog geen mens van haar gehoord – en van omgekeerde vlaggen en puin op de weg. Van de invasie van Rusland in Oekraïne en hysterisch hoge gasprijzen, waardoor bezuinigen op gas en licht de nieuwe nationale sport werd. Het jaar waarin Rutte uit de as van de toeslagenaffaire wist te herrijzen, maar zijn glans verloor. En waarin Thierry Baudet niet alleen vader werd van Tristan of Lancelot of hoe zijn zoontje ook mag heten, maar ook wartaal uitsloeg over heerszuchtige reptielen die over ons zouden regeren.

Voor mij persoonlijk werd 2022 een jaar met hoogte- en dieptepunten. Mijn werk ging goed, mijn meisjes bloeiden, met een nieuwe geliefde danste ik op eerste kerstdag op The Cure en de Sex Pistols. Maar het was ook het jaar waarin Els dood zou gaan – ja, dat zusje met wie ik zo hartstochtelijk ruziemaakte op die achterbank. Vorig jaar boekte ze rond deze tijd een vakantie naar Curaçao, maakte plannen om te verhuizen en leefde in de zalige onwetendheid van die sluimerende ziekte onder haar leden.

Queen op de radio, Don’t stop me now. Ik rek me uit, strek mijn benen. Ik vraag of de muziek iets harder kan. Geheimzinnig is het leven, geen idee wat de toekomst in petto heeft. Wil het niet weten ook.

Tonight I’m gonna have myself a real good time

I feel alive

And the world I’ll turn it inside out, yeah

I’m floating around in ecstasy

So, don’t stop me now

Don’t stop me

‘Cause I’m having a good time, having a good time...

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden