null Beeld

column

José: “Het is absurd en vreemd als anderen over jouw lichaam beslissen”

José Rozenbroek

José komt een verhaal tegen over abortusbuddy’s en dat zet haar aan het denken.

Er staat een verhaal in de krant over abortusbuddy’s. Dat zijn mensen die vrouwen vergezellen die alleen de droeve gang naar de abortuskliniek moeten maken. E. is zo’n buddy. Ze vertelt over een jonge studente die net in de stad was komen wonen. “Ik denk dat ze hier al wel vriendinnen had om mee te feesten, maar niet om mee te nemen naar een abortus.” Na de laatste afspraak bracht ze het meisje naar huis. “Ze leek opgelucht. Een abortus is zo’n eenzaam verdriet. Ik denk dat veel vrouwen die het doen zich juist ontzettend verantwoordelijk voelen.”

Ik heb zelf nooit voor een abortus hoeven kiezen, maar ik heb het om me heen gezien bij vriendinnen: het wikken en wegen, het getob, de moeizame beslissing. De ingreep. Hun ingekeerde blik en de depressie die daarna vaak volgde, het eenzame verdriet.

Daarom maakt het me zo razend, wanneer tegenstanders – vaak mannen – doen alsof vrouwen die abortus ondergaan, dit zien als een gang naar de mondhygiëniste: niet prettig, even doorbijten, maar straks zitten we weer fluitend met een wijntje op een terras.

De Pro Life-beweging wordt ondertussen steeds machtiger. In Polen is al een anti-abortuswet aangenomen, in Amerika is het bijna zover, zo lekte deze week uit. Het schokt me dat een zo moeizaam verworven recht ook weer afgepakt kan worden. Ik was een puber destijds, maar ik kan het me nog goed herinneren, de enorme demonstraties en heftige discussies en de morele bezwaren van politici in de jaren 70. Pas in 1984 werd de huidige wet aangenomen en nu, bijna veertig jaar later, staan er weer mannen en vrouwen bij abortusklinieken die je enge folders in je handen duwen met afbeeldingen van foetussen erop. Er schijnt zelfs een Pro Life Zorgverzekering te bestaan die geen abortussen en euthanasie vergoedt.

Wie nog twijfelt over dit ethische vraagstuk raad ik aan naar de film l’Evénement te gaan, die momenteel in de bioscoop draait. De film speelt zich af in Frankrijk, in de jaren zestig. We volgen Anne, een jonge vrouw opgegroeid in een arbeidersmilieu. Wanneer ze letteren gaat studeren in de grote stad, raakt ze zwanger van een voorbijganger op een feestje. Ze weet meteen: dit kind kan ik niet houden. Als ongehuwde moeder moet ik stoppen met mijn studie en vergooi ik al mijn kansen op een vervullender leven dan dat van mijn ouders.

Maar abortus is verboden in het preutse en katholieke Frankrijk, je kan ervoor in de gevangenis komen. Iedereen die ze om hulp vraagt – artsen, vriendinnen, de vader – wendt zich van haar af. In haar wanhoop neemt Anne haar toevlucht tot gruwelijke illegale praktijken, waar je als toeschouwer naar moét kijken of je wil of niet. Dat is ook de bedoeling van de regisseur: ons heel precies laten zien wat de consequenties zijn als je abortus verbiedt; hoe absurd en wreed het is als anderen over jouw lichaam, jouw leven mogen beslissen.

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden